dzie; Rudawski, Wespazyan Kochowski, Kazimierz Zawadzki, Andrzej Załuski, Cellaryusz i wielu inszych. Byli to pisarze, jak mówił Ks. Onufry, zajmujący się po największej części historyą, prawodawstwem, statystyką, geografią, nie pomijając w swoich dzieiach i rzeczy kościelnych.
Na to bogactwo literatury mile był spoglądał; podziwiał pracę Przodków, zostawiających po sobie tak obszerne dzieła. Za poradą księdza odłożył jeszcze na bok: kronikę Długosza, Kromera i Starowolskiego, iż to miały być dzieła nieoszacowane dla rozpoznania krajowych starożytności. Zastanowiły go nie pomału zbiory Historyków krajowych, wydane przez Pistoryusza i Somersberga; osobliwie zbiór Franciszka Bohomolca jezuity, który się był zajął wydaniem Historyków po polsku piszących.
— Dziś na tym przestańmy przeglądzie — mówił Tadeusz do księdza. — Skoro przepracuję dzieła odłożone, poproszę o drugie'; a tak z kolei korzystać będę z przedniejszych autorów. —
Ks. Onufry zgodził się na to, przydając: — Iż zapuściwszy się w wiele dzieł naraz, zmąci się rozum, i pamięć obciąży, tudzież i rzadko się spodziewany odniesie pożytek.