zapytał o stosunek chłopów do księży tej wioski?
— Na to krótka odpowiedź — ozwał się gospodarz; — co księża do roboty mają, zrobimy z ochotą; gdy nam czego potrzeba, idziemy wprost do nich, gdyby do kochanych ojców. Księża co zbiorą, nie sami spożyją, dadzą kto do nich kołacze. My tam pańszczyzny nie rachujem na dnie; jeno, gdy pora orania, dalej wszyscy razem; tak samo ze siewem, zbiorem, tak samo i z młocką. Słowem jednem: dla księży pracujem, jak dla się; podobnie i chłop chłopu dopomoże chętnie.
— Mądre to rozporządzenia — Tadeusz odpowie: — ręka rękę myje; braterstwa wyraźny początek. Mniej wam tu za to dokuczają troski, jak tam, gdzie kłótnie, niezgody i bicie. Z waszej odpowiedzi nie małą odniosłem naukę; do Pan Bóg, regułą stanie się i u mnie.
— Ten sposób wychodzenia w skutkach nie jest ladajaki — gospodarz przyda — Nasi ojcowie często przebywają u nas; przez dobry przykład, przestrogi przychylne, oświecają duszę, podpierają ciało. Na nauce Pana Jezusa sadowią wszystko, więc się też wszystko tu na niej obraca. Uczą żeśmy