— Cóż za pożytek urośnie ztąd panu, jeźli jednę wieś w tym, a drugą w inszym zoczysz stanie?
— Ztąd pożytek wielki; ponieważ z wioski mam charakter chłopstwa i zwyczaje dworów. Na pierwszy rzut wioska mi powiada, czy pracowici alboli dostatni, czy też próżniacy, ubodzy, kłótnicy!
— Na mój rozum, lepiej to panie pytać się o siebie niżeli o drugich; kto chodzi pilniej za dobrem bliźniego niżeli za swojem, zaniecha swojego. Ksiądz Błażej, co w imieniu klasztoru zarządza tą wioską, przyjdzie, da tabaki, pogada, i za każdą razą człek nie jedno od niego poweźmie. On nie lubi słuchać, gdy o drugich mowa, zaraz też wzory przytoczy o Przodkach: iż oni sobie nie komu śpiewali; swe, nie cudze rzeczy" (1). Nie pytali się, co tam kto robi za lasem, jeno pilnowali swego. "Taki co wiele o cudze się troszczy" mówi Ks. Błażej "mało się na swojem rozumię. "—
Tadeusz dla wytłomaczenia swojego zamiaru, w te się ozwał słowa: — Rzecz to nie zawodna: każdy siebie i swych spraw powinien pilnować. Ja z mojej strony, po

------------------------
(1) Słowa Zimorowicza.