Krzesła obrotowe

niu; rozwinął, Szymusiowi obok usiąść kazał, wzrok rozmierzył po niej, i w takie odezwał się słowa:
— Na tej karcie Szymusiu, stoi nasza ziemia; lecz ty tego nie rozumiesz, boś i ty na jej błoniach obcym! Zaniedbano i ciebie do jej wspaniałych wprowadzać przybytków; obcyś, nie znasz jej granic, płodów, mieszkańców, obyczajów, praw. Obcy obadwa, idźmy na naukę; idźmy przyglądać się obliczowi tej lubej krainy; uczmy się oddychać jej duchem, jej rozumem myśleć, za jej postępować wolą. —
Chłopiec z podziwem wlepił w papier oczy; a Tadeusz błyszcząc jasnością widoków, w zapale roskosznym porwał go za rękę, dalej się rozwodził:
— Patrz Szymusiu, tu ołtarz szczęśliwości naszej: patrz, jak to się te linje na wszystkie, roztaczają strony, i w odległości gubią niedościgłej. Było też to Szymusiu, gdzie zarabiać na chleb; było i miejsce do sławy naukowej i sławy wojennej. Na niczem nie zbywało, co robi byt dobry, co mocy przymnaża. Patrz, co za ruch po lądzie i wodach; po rzekach co statków pływało, dla handlu i przemiany płodów, wiązania dalekich okolic ze sobą.