Odlewy formowane ręcznie

serdeczna połączyła z rolą! To całe widowisko; istny wieniec kwiatów, świeży wejrzeniem, świeży zielonością!
Nęceni powabami tej miłej dziedziny, po jej strojnej przestrzeni rozmierzali kroki; a nasyciwszy do woli i oko i umysł, ku wsi się zwracali. Na wstępie spotkali Podstarościego z Nauczycielem, w żywą zadanych rozmowę. Tadeusz, na widok dwóch istnie staroświeckich mężów, zmięszany, już kroku cofał, ominąć ich myślał; gdy Nauczyciel żwawo go zagadał, i do towarzystwa zbliżyć się zaprosił. Przystąpiwszy, skromnie się skłonił; serce mając szczytnością przepełnione tejże okolicy, już się poczynał na pochwały sadzić: aż Podstarości w te słowa przemówił.
— Właśnie mi Nauczyciel zamiary Waszmości wyłuszcza. Dla serca mojego są one pociechą; i jeźli cel wyższy jest do nich pobudką, większy pożytek przyniosą niebawnie, niż jazda za granicę. Jeden z uczonych mądrze powiada: "swojskim rzeczom nie poradzisz, tylko na tok swojski. " W tych słowach jest reguła, od której wyjątek niełatwy. Jej przepisy święcie trzeba zachowywać, żeby po domach po domowemu myśleć, przytem po takiemu działać. Wykonanie jej snadne: skoro się puści bieg wolny krwi, oraz kwapić