Rwa kulszowa

— Ja to pojmuję. — gospodarz odpowie — jadło chłopskie, osobie wy karmionej na stole pańskim, nie łacno przypada do smaku. U nas jedzą skromna, wybor straw zbyt mały, przyprawy: sól i okrasa; chleb gruby, mięso ledwie trzy razy na tydzień; jakże nie ma sprawiać wstrętu nawykłemu do pańskiej kuchni? Pan Bóg, mądry gospodarz, mądrze rozporządził, iż nam chłopom do ciężkiej pracy proste dał potrawy. Praca przynosi zdrowie, prosty, pokarm przydaje sił zdrowiu; po dworach lekka praca, więcej próżnowania, a potraw bez liczby. Ponieważ tam między pracą a jedzą nie chowają miary, powstaje mdłość, niestrawność, choroby nareszcie.
— U nas lepiej — gospodyni powie — tem się człowiek żywi, co ziemia wydaje lub bydlę przyniesie. Ma się też do tych darów bożych przywiązanie szczere; nie tęskni się za tem, co tam gdzie lepszego! —
— Prawdę mówicie, gosposiu kochana; ziemianin nie powinien naśladować magnatów po miastach, jeno się żywić płodami i dobytkiem własnym. Ale widzicie, tak to bywało i poniekąd bywa: bogatsi obywatele poszli za hrabiami albo książętami, za nimi uboższa szlachta; tym sposobem rozszerzył