Koparko ładowarki

się w podróż. Dziwno im było, iż miasto za granicę, gdzie tyle osobliwości, kąty domowe zamyśla pozwiedzać. Głową potrząsając na to, rzekli między sobą: "może to panicz i dobrze robi; dyć ziemia nasza nie wszędzie pustkowie. " Szymuś szedł obok, niósł także tłomoczek; na stojących spoglądał wesoło, dumny że idzie swojskie zwiedzać kraje.
Tadeusz ledwo wioskę ojcowską pominął, aż mu gdyby góra, stanie przed oczami ważność przedsięwzięcia. Myśli twarde niby skała obsadziły głowę, nogi do powrotu nagliły koniecznie.
— Ni góry, ni skały nie rozerwą planu! — spojrzawszy w niebo, zawołał z ufnością.
— Tylu zwiedzało cudze okolice i dopięło celu; za cóż ja, żeglując po kraju własnym, nie mam dopłynąć do portu? Ledwom wyszedł, kroków kilkanaście zmierzył, a już mi się otwierają karty kochanego kraju. Gdzie rzucę okiem, pomniki dzieł Przodków, żywe świadki onychże kultury. Ledwom wyszedł, a już się rozpościera przed oka widokiem, przestrzeń niezmierzona ziemi, dziedzictwo nieocenione po szacownych Ojcach! —
Rozogniony wspaniałością tych lubych przedmiotów, tak się dalej rozpościerał w myślach: — Wstępuję w progi twoje zie-