Szafy ubraniowe

— Natury różność nieprzebrana wcale, Szymusiu kochany, bawi wejrzenie mnogością widoków. Gdybyśmy przez las nie odbyli drogi, tyle uroczy nie byłby ten obraz. Las ścieśnia wzrok zazwyczaj, pole go rozszerza; las swe dostatki przedstawia w blizkości, pole przybywa ze swemi z oddali i blizka, i ztąd nasz umysł bawi rozmaicie. Czemu wieś rozczochrana gdyby wróble gniazdo; czemu budynki słabe, ledwo posklejane, nizkie, iż chłopu tęgiemu ciężko wejść do nich z głową ? Szymusiu, my ród zaniedbany! Własna ciśnie nas niedola która jest gorsza niż wszelkie zkądinąd uciski; bo to ona kuje pęta na rozum i serce, popycha w bezdenne przepaści chudoby. Między powabem natury a starunkiem ludzkim odstań nieprzebyta; przychodnia razi, nas ani dotyka. Natura się wysila, dary znosi zewsząd, obszernemi źródły po całym rozsela je kraju; a my leniwego umysłu, nie umiemy odbierać tych darów łaskawych, cóż dopiero obracać na wygodne życie! Miasto w porządnych domach, część większa mieści się w chlewach błociskiem zarzucoych.
Szymusiu, dość spory kawał przebiegliśmy drogi, i wszędzie ta sama szczodrota; z każdego kąta tej ziemi szacownej uśmiecha