Produkcja pos

zkądinąd punkt honoru cenimy wysoko, dbalsi jesteśmy o brzuch i o gardło, niż o pożytek kraszony powabem i wdziękiem. Zagraniczni dziwią się tej opieszałości: iż tyle obfitych kanałów przystojnego życia, wysycha naszą nie dotknięte ręką.
— Ksiądz Proboszcz nieraz z ambony karci — Szymuś się odezwie — nic to nie pomoże; gdyż jeden się uwziął spuszczać na drugiego: chłopi na panów, panowie na chłopów. Tymczasem drogi jak były, tak złemi zostaną. —
Przeszli las; nowe ciekawości: pola rozłożyste, łąkami jakby wrąbkiem przeplecione strojnie, wodami cieniowane niby farbą żywą. Na tle tegoż natury obrazu, ręka ludzka po różnych punktach wioski rozrzuciła. Najbliższa tuż pod lasem, żałosny widok niewdzięczności ludzkiej, podobna do łaty niedbale przyszytej do bogatej sukni! Biedna, poszarpana, łożysko nędzy, pieczara gnuśności! Szymuś, spoglądając na te nowe pól składy, ozdobnie łąkami, wodami majone, zawołał w radości: — To mi to dary boże! w lesie czysto a tu czyściej jeszcze. W lesie wszystko skupione, że aż dusi prawie; na polu wesoło, że odetchnąć miło. Szkoda, że na tak ładnej ziemi, takie wioski nędzne.