Elektrozawory

gościnnego posłali do owczarza do wsi. Proboszcz miejscowy zawiadomiony o nieszczęściu owem, sam przybył co rychło dla przyniesienia troski i pomocy. Znał się na sztuce lekarskiej troszeczkę; za przyłożeniem się owczarza oraz Tadeusza, opatrzył maleńkie, kostkę przyłożył do kostki, mocno obwiązał, zimną wodą okładać rozkazał, i za łaską boską, blizką nadzieję ozdrowienia wróżył. Zajął się podobnie i starszym chłopczykiem: przyłożył na miejsce zbolałe co widział potrzebne; to samo i pani bóle uśmierzyć się starał. Obok tych środków, słowy Religji pocieszał duszę rodziców strapionych.
Tadeusz słuchał słów onych uważnie, przypatrywał się troskliwości księdza, skwapliwie cierpiącym niosącego pomoc. Zbudowany tym czynem, na te myśli przyszedł: "człowiek przejęty na wskroś Religią, ma coś w sobie wyższego. Szlachetność wespół z miłością, takiemu jaśnieje na twarzy; niebaczna na trudności ani na ofiary, dąży po ręku ochotnych na zasiłek brata. Wzór piękny, utwór pięknej duszy; cieszmy się: on urósł na gruncie domowym. "
Po ochłonieniu z pierwszej niedoli, uspokojeniu chwilowem dzieci i pani, rozmawiali o przyczynie zaszłego nieszczęścia. Wszyscy