Szkło lakierowane

to dobrej jazdy, to hurt z korzenia na korzeń, z dołu w dół; do tego co za zniszczenie inwentarza, zepsucie porządków! Imość ze strachu krzyczy, dzieci płaczą, pan się złości, a fornal przeklina w duszy i państwo i drogę; nie jestże to obraza Boga, pochańbienie siebie?
— Mądrze mówisz Szymusiu; największa dobrych dróg wszędzie czuć daje się potrzeba, osobliwie po lasach. Obywatele ni gminy nie troszczą się o to, chociaż szkód i niewygód doświadczają licznych. Nałóg wziął u nas górę nad wyższem uczuciem, przygasił zmysły do pięknych i porządnych dróg. Kochanoby tę ziemię, już dla jej miłości, zdobionoby ją ode wsi do wsi traktami bitemi. —
Gdy te uwagi robią słyszą krzyk srodze przeraźliwy: " dla Boga, ratuj, kto może, zabiło się, zabiło się! " Oba pobiegli w tę stronę co ducha; niestety, pojazd wywrócony! Przyskoczyli, dopomogli podnieść, spieszny ratunek niosąc nieszczęśliwym. Panu nic się nie stało, pani guz dostała, chłopczyk starszy stłukł nóżkę; młodsze na nieszczęście przełamało rączkę; prawie bez duszy leżało na ziemi. Gościniec był w blizkości, więc tam się zawlekli; doktora nie było, przeto za radą