— To mi porządek, lepszy niż u ludzi — odezwał się Szymuś; — iluż to Ojców, co tak troskliwie nie pilnuje dziatwy, głodzi je, poniewiera! Bóg widzi, iż zwierzęta są częstokroć lepsze, aniżeli ludzie.
— Pięknie wnioskujesz, Szymusiu kochany; zwierz idzie za instynktem prosto, od swojej nie zbacza natury, nie przekrzywia jej przez jakieś fałszywe pomysły. Człowiek, potrzebując nauk, wpada na reguły przeciwne naturze, psuje ją, przekręca, gorszym nareszcie staje się od zwierza.
— To panie, jest przyczyna jasna: iż się w zwierzu zawsze widzi zwierza, w człowieku nie zawsze człowieka.
— Masz racyą Szymusiu; zwierz prosto idąc za instynktem, przeczuwa co dobre, co dlań jest szkodliwe. Spieszy za dobrem, od złego ucieka, i ztąd we wszystkiej dziedzinie zwierząt zgoda panuje największa
— A ludzie choć rozum mają, niszczą się i nienawidzą — Szymuś przydał smutno.
— Dopiero com ci mówił, kochany Szymusiu, człowiek właśnie iż rozumny, panem swojej woli. nie umie się przed zbytnią oświatą, w ciasnych natury zachowywać karbach. Przekraczają, koślawi; w złość wpada, burzy się, porządek przewraca.