żaluzje warszawa

oczom przedstawia osobliwszy obraz, " szeptał sobie w duchu, "ponury nieco, mniej jasny i żywy, jak widok pól, łąk i wód, oraz wiosek rozrzuconych w koło. Za to do uczuć głębokich staje się podnietą: tu poecie natchnienie wysuwa się snadno; tu mu łacno składać w rymy opisy wspaniałe, dramy, bohaterskie wiersze. Tu się duch skupia i mierzy wysoko; pędzi do szczytu niebios, rzeczywistość chwyta! Tu śród drzew niemych, daleko od ludzi, naturą zewsząd otoczony, pomni i człowiek, iż i on naturą; sumienniej rachuje się z sobą.
Ach witaj Samotności; choć na chwilę uśpij moje zmysły, natomiast otwórz na ościerz podwoje mej duszy; niech świeżych w niej wyszukam myśli, niech je w zdania ułożę" wymówię je we wyrazistych słowach! Ależ czegóż żądam od ciebie Samotności luba? Dzieciom ty tylko poezyi, ja zdatny do prozy! Przebacz nieumiejącemu chodzić po ustroniach duszy. "
Westchnienie ciężkie wydarło się z piersi, od niechcenia za Karpinskim mówił:

Ktoś z cudzej niwy zbiera plan bogaty.
Ja z twych ogrodów przyniosę ci kwiaty
Milo widziałem przyjmowane żeńce,
Choć z pańskiej roli nieśli panu wieńce.