Sklepy meblowe

trzeć na rzeczy z blizkości, nie rozpuszczamy wzroku, ni posyłamy myśli w sfery odleglejsze. Umielibyśmy wznieść się sercem do tychże piękności, w nich znaleźć wartość, w nich się rozmiłować; wiedzielibyśmy jak kochać tę niwę, jak cenić jej płody. —
Szymuś tą mową zachwycony, idąc oglądał się na pola, łąki, stawy, i ten wszystek skład przedmiotów wydawał się chłopcu, niby cudowny obraz łask i dobrodziejstw boskich. Zmysł do wzniosłości obudzał się w malcu, ztąd każdą rzecz począł uważać w postaci ładniejszej, każdą wabił do się, jako przedmiot sercu nader drogi. Miłość do kraju wzniecała się żwawo; wdzięczność do ziemi, która go nosi, żywi, odziewa, udziela schronienia, za każdym uderzeniem zmysłu wybuchała mocno. Tadeuszowi na ten prześliczny widok, różne się też myśli przesnuły po głowie, różne obiegły po sercu uczucia.
Do lasu doszedłszy, stanęli, chcąc się jeszcze bawić tą harmonijną różnicą żywiołów; lub jak Szymuś mówił: tem cudownem dziełem boskiej Opatrzności. Napoiwszy się lubością onego obrazu, weszli do lasu.
— Szymusiu, wchodzimy do lasu, niby do pałacu ozdobnego w najpiękniejsze dzieła przyrodzenia. Las to dzielny gospodarz,