iż rozpoznał jako się rozdzieliło serce, zaćmiły rozumy Uczonych, i nie ufamy ich książkom, chociaż nęcą powabami stylu, przysięgają na dobro krajowe! Za cóż nie każdy waży na szali, nim się ofiarą obcych myśli stanie ?
Dziękujmy Bogu, — mówili wszyscy — -że nam pozwala w zaciszu domowem, snuć wątek życia, który Przodkowie uwili w kłębek tak duży; że nam pozwala słuchać Kościoła, poważać się wzajem.
— Coś nam Amasiu — rzeknie Sędzina — o swym zarządzie opowiadała, jest to przyczyna tejże łaski boskiej; ztąd w gospodarstwie twojem duch chrześciański i kształt narodowy. O własnej tedy postępując mocy, gdzież kiedy obcy, albo uczony, choćby najgłośniejszy z imienia i patryotyzmu, był w stanie odebrać nam rozum, serce skazić, w końcu, plagi powszechnej zrobić sprzymierzeńcem? —
Długo jeszcze zabawiało się to grono rodzinne, nad zamachami przez pisma swojskie knowanemi na nas. Walery i Tadeusz, ofiary tej zgubnej oświaty, przesuwali się dyby upiory, pokazując się i znikając prędko, jak gdyby ich jedne z wyrzeczonych myśli wywoływały a drugie płoszyły. Kon-