puścimy się w gospodarkę z nich ogołoceni, cóż uczynim słabi? Pustki! Ze względu na kraj, ze względu na Kościoł, ze względu wreszcie na osoby własne, obracajmy się w gospodarstwach wiernie. Niech płyną mlekiem, niechaj płyną miodem, zboża, każdego płodu niech będzie dostatek; wówczas dla nas wesele, roskosz dla ogółu, pociecha dla Kościoła wielka, bo z użycia danego talentu, skutek pomyślny!
Kobiece gospodarstwo choć na pozór małe, nieocenione wydaje pożytki; gdzie ono kwitnie, tam kwitnie męzkie gospodarstwo, tam gumna, stogi, spichrze pełne darów bożych. Przysłowie niesie: "co mąż znosi, żona zachowuje, " ztąd żona ogniskiem ciepła domowego. Może z przesady, zowią insi kobietę królową domu, obok której niby pszczoły w ulu, wszelkie sprawy gospodarskie zbierają się składnie; w tem zdaniu jest racya. Ani wątpić, kobieta jest duszą porządku, czystości, słodyczy, słowem okrasą życia społecznego. Takich przymiotów Kościół i naród żąda po kobiecie; dziękujmy więc Bogu, jeźli takie przymioty cechują wasze gospodarstwo. —
— Dziękujmy Bogu — mówiły panie — za. zachowanie nas w obyczajach Przodków!