na manowce, gdzieś w dalekie strony, złudzi, do komnat nie wprowadzi.
Mamy przykład Amalji, przykład Tadeusza; idźmy za tą hożą parką, a z sobą i z tą ziemią, oraz z tem co jest na niej, świętemi węzły połączym się pewno. Amalia, dziewica chrześciańska, rzuciła ogień Wiary w serce przyjaciela; od niej wyszedł początek wędrówki po kraju, od niej pojednanie Tadeusza z Wiarą.
Niech tę rolę odegra Każda dziewica na swojskiej krajnie; co zwiędło w życiu, zazieleni znowu.
Pisałem w Freyburgu Badeńskirn w Lipcu 1856.