Silosy paszowe

pilnie do Kościoła, odprawiał Spowiedź, słowo boże słuchał; aliści głuchy na te prośby, zuchwały, często opryskliwy.
Oto list od Kostusi, czytaj go Amasiu, przekonaj się naocznie, ile w nim smutku, goryczy, boleści. Pisze o przyjeździe, gdyż Walery w drodze: pragnie choć przez dni kilka w domu rodzicielskim sił nowych nabrać do znoszenia cierpień, które niebo na nią pozsyłać raczyło, przez postępki męża z gruntu zepsutego.
— Radosną mi Mama zwiastuje wiadomość. Kostusia, moja ukochana siostra stanic między nami! Ach jakże ją szczerze przyciśniem do serca, łzy otrzem, rozweselim ! Jej przytomność jest nader dla mnie pożądaną, do opowiadania zebrało się dużo; aż mi lżej, że jej wszystko powierzę otwarcie, wyjawię, co mnie smuci, nadzieję powiększa! Lubo przed Mamą nic nie mam tajnego, jednak przed siostrą, rówienniczką wieku, serce się zwykło wynurzać otwarciej.
— Rzecz naturalna, Amasiu kochana, że młode serce, młodego zwykło szukać serca. Chwalebnie iż obie serdeczną ku sobie pałacie miłością; dla nas rodziców nie małe wesele, dla was chluba i pociecha wielka. —
Amasia całując rękę drogiej Mamy, rzeknie