Gięcie blach

w myśl moją, pochwalasz uczynek. Mężczyzna bez Wiary, to trzcina miotana od kaprysów życia; drzewo rzucone na wodę zburzoną, dające się bez wiedzy bałwanom zanurzać i wynosić na wierzch. Pokazał niechęć do onegoż słowa, wyznawszy bez ogródki: Spowiadać się nie może, gdyż to przechodzi jego przekonanie; punkt honoru ten krok czynić zakazuje; co większa, świat by go wyśmiał, okrzyczał za ograniczonego, za pietystę, sowę średniowieczną?
— Mężczyźni trudni widać w dotrzymaniu już danego słowa; Pan Tadeusz przyrzekł wolą pani zachowywać święcie, i mieć za szczęście pani życzenia uprzedzać; na próbę wystawiony, wzbrania się!
— Za pierwszą przebrawszy się tych grzeczności warstwę, któremi się mężczyźni przednami maskują, natrafiamy, moja Zosiu, niebawem na miejsca zbyt szorstkie, na pokłady grubych i prostych skłonności, cechujących charakter niestały. Osobliwie zarozumiałość,. oraz wysokie ważenie nabytej oświaty, tuż się przebija, gdy słowo wyrzekną. W takim atoli obłędnym duszy wizerunku, poniewierają światłem objawionem. Odkrywszy te słabości w duszy Tadeusza, niepokój tak dalece ogarnął mnie srogi, iż przez kilka nocy ócz