Rolety wewnętrzne

— Kochana Zosiu, masz może racyą — Amasia odpowie — któż Przyszłość z pewnością odgadnie? Zresztą pocóż utyskiwać; moja Przyszłość w ręku Pana Boga; co mi niebo przeznaczyło, to mnie pewno dojdzie; co zaś dziełem lub kaprysem ludzkim, lepiej że z wiatrem uleci.
— Głos decydujący z ust pani wychodzi; musiały zajść rzeczy nader wielkiej wagi, kiedy na jej szali Przyszłość dwóch kochanków.
— Nie taję ci Zosiu, jedno słowo głównie rozdział uczyniło; na krótko czy na zawsze, Bogu to wiadomo. Ciekawaś co za słowo? "Spowiedź..."
— Spowiedź! — z podziwem powtórzyła Zosia — zgaduję, jak to słowo musiało przykro zabrzmieć w uszach kawalera. Pojmuję: w tem słowie cała praktyka naszej św. Wiary, posłuszeństwo Kościołowi winne, kamień probierczy na religijność naszych młodych panów. Cieszę się, początek wyśmienity pani uczyniła; bodajby polskie panie wstąpiły w te ślady, rozbudzały temże słowem sumienie niewiernym. To słowo nie plewą, jeno zdrowem ziarnem: Pan Bóg gospodarz, weźmie je w opiekę, zepsuć nie dozwoli.
— Przyjemnie mi moja Zosiu, iż wchodzisz