Naprawa odlewów

mu! Co zaś nierozumem trąci (od czego i oni nie byli wolnymi], puszczam mej uwagi mimo, jakoby przywar na ciele lub sercu człowieka. Dotąd w zapatrywaniach na rzeczy na świecie, wychodziłem od szacunku należnego każdej indywidualności, i dziś nie zmieniłem tego stanowiska, tyłkom od kosmopolityzmu przeszedł w naród własny, i zamiast przesycania Obecności obcymi żywioły, staram się ją przepełniać duchem kochanej Przeszłości!
— Pan Tadeusz chwyta coś za jądro przedmiotu — Babka przerwie szybko; — rzecz zajmująca, słuchamy ciekawie. —
Tadeusz skłoniwszy się na słowa przerwane, uchwyconą osnowę tak roztaczał dalej:
— Z tego stanowiska rzecz atoli biorąc, naród jest osobą, jak każdy pojedynczy człowiek; jest opatrzony przymiotami sobie właściwem!, ma potrzeby, ma środki ku temu. To wszystko w nim szanować, jest święta powinność. Co o jednym, rozumie się o każdym narodzie: że różne powstały narody, pod różnemi się ziemi rozsiadły sferami, poobierały różne zatrudnienia, kulturę przez to rozwinęły różną, różne stroje, zwyczaje przybrały, jest rzeczą naturalną. Te szczegóły nie są przypadkowe, ale jak mówię, naturalne,