Tadeusz zamyślony, nic na to nie mówił, Władysław tak dalej rozwijał ów kłębek osnowy:
— Dojeżdżamy do domu: o tym przedmiocie pogadamy więcej. Kwestya żywotna, co z dwojga obrać: Przeszłość starą z grymasami, czy Obecność młodą, bogatą w wesołość? Po wywody rzeczy nie sięgam głęboko; com wspomniał, sądzę że mam słuszność, ty żeś bratku w błędzie. Babka, jak mówię, stanie na twej stronie, gdyż ona Przeszłością, w niej rozkochaną, w niej też szczęścia szuka. Starzy są zwykle za światem, w którym wiek spędzili; są za Przeszłością iż ją lepiej znają, jej mają charakter, po niej puścizny, pamiątki! W Babuni tedy znajdziesz towarzysza, nie wzdrygaj się wyprawy zrobić na obecność; wiesz, walka raz zapewnia zwycięztwo, drugi raz przegranę!
— Pan Tadeusz ma słuszność — Babki były słowa — iż Przeszłość ceni, zachwala Przodków obyczaje. Obyczaje to trwałe ogniwo, spajające nas z wątkiem życia krajowego. Rozerwie się, i my rozerwani; uschnie to i my jak gałąź oderwana od pnia!
— Pozwoli Mama — przerwie Pani Toma-