Demontaż azbestu

Młodzież nie pyta w czyich słowach prawda, jeno co kto mówi, czy cieszy i bawi. Życie wesołe, bez wszelakich trosków, to młodzieży, ba i starych hasło! Lekkość bez wymusu, szczerość bez obłudy, to polskiej charakter duszy! Smutek nie długo w nas więzi, przy lada okazyi puszczamy go snadno, udając się co żywo na łono wesela!
Dziwno Tadeuszu, żeś czoło młodzieży, coś wszędzie pierwszy bywał do zabawy, dziś zasmucony, prawie zapłakany. Proszę, porzuć troski, jesteśmy mego domu blizko; może tam zastaniemy kogo, i jak to na wsi, czas spędzimy mile. Co dom ma, przyjmiesz; serce osobliwie to samo, co za dni młodości szkolnej i akademickiej, przytem humor wesoły, nieznękany niczem, nawet pozwami dłużników! Niech czekają, myślę sobie, rok po roku aż do dnia sądnego! —
Tadeusz mniej zważał na to, co Władysław gadał, bił się z nawałem uprzykrzonych myśli; nareszcie po długich z myślami utarczkach, zmęczony w duszy, zawołał z Goreckim:

"O ty! którego moc sroga!
Dręczy mnie ciągle dni i nocy tyle;
Ty czarny posłańcze Boga,
Smutku! choć jedną daj mi spocząć chwilę. "