Dachy płaskie

to właśnie szczeble po których się we dnie i w nocy, chodziło! Obyczaj prawda zachowywał się jeszcze, nawet Wiary strzegło się dla oka; aż coraz głębiej idąc w czasy nowsze, stawałem się jak drudzy fircykiem. Przed Bogiem czynię to wyznanie: nie miałeś ze mnie, Tadziu, dobrego we wszystkiem przykładu!
Nawiasem kto może zrobi zapytanie; zkądże tak prędka zmiana i w Synie i Ojcu ? Przed dobą obadwa myśleli w duchu nowożytnym, naraz skwapliwie godzą się z Przeszłością? Odpowiedź: dusza człeka pociągliwa; zasady Juliusza i Serafina pociągnęły Tadeusza, ten pociągnął Ojca; obadwa atoli chcą jak starzy myśleć. Być to może, iż za chwilę, inszą pociągnięci siłą, inaczej rozumować będą. Dusza ludzka to struna, jak ją się nastroi, taki ton wydaje! Tę prawdę choć przykrą, doświadczenie stwierdza. —
Pa chwili milczenia Tadeusz przemówi: — O nieporozumieniach zaszłych wiadomo kochanemu Ojcu. Od czasu usłyszenia tego słowa Spowiedź z usteczek tych miłych, wielka reforma powstała w mej duszy. Tęsknię za przerobieniem mojego jestestwa: goreję stać się cnotliwym mężem, rządnym gospodarzem, zgoła człowiekiem ludziom po-