Czujniki gazu

Owi miarkując, że ich mimo puszcza, jakieś kłopoty rozważa na szali, wszczęli na nowo przerwaną rozmowę:
Gospodarz. — Wielkiego żeśmy też to użyli nabożeństwa przez te dwa dni błogie. Ludu było zewsząd moc niesłychana, szkoda że się księży niewiele zjechało.
Komornik. — Tursko, miejsce od dawna cudami sławione; już moi pradziadowie chodzili na odpust do obrazu Najświętszej Panny, żebrząc o przyczynienie tej królowy nieba.
Sobkowa (spojrzawszy znienacka na Tadeusza, mówiła z cicha). — Chwała Bogu, że przecie między ludem prostym, trwa zwyczaj chodzenia na to święte miejsce, że w nas tleje zarzewie miłości i wiary ku Panu Jezusowi i Najświętszej Pannie.
Walkowa. — Zapewne, jest to sposobność nie lada do skruchy; już na kilka niedziel przed przyjściem odpustu, myśli człek nad oczyszczeniem splugawionej duszy, przypomina grzechy, wystrzega się złego i do wszystkiego bierze się z ochotą.
Dziewka. — Prawdę mówicie; sama myśl o odpuście, na dobre rzeczy naprowadza człeka, a cóż dopiero to miejsce cudowne. Samo spojrzenie na tę Przenajświętszą Pannę,