Spa w górach

niami tylko! Panien fantazya jest zwyczajnie żywa, urocza, niewinna, maluje przyszłość w niebiańskich roskoszach; i twoja fantazya, Amasiu kochana, w polocie wysoko się wzniosła, wyżej niż skrzydełka ziemskiej szczęśliwości są zdolne podlecieć. Z poezyi tedy powracasz do prozy, ze szczytów nieba na doliny ziemi, i ztąd to smutek powleka twe skronią. —
Sędzina weszła do pokoju córek; obiedwie rychło oddaliły żałość, twarze przywdziały w radość dość nadobną, i w takim pogody wdzięku, mamę powitały. Obiedwie uściskawszy, rzekła głosem miłym: — Nie smućcie się moje lube, każde złe zwykło przepowiadać dobre, umiawszy z niego odnosić naukę. Dziękujmy Bogu za to nawiedzenie, albowiem niewątpliwie dobre nam obmyśla. Słaby tylko upada pod przemocą złego; złe jest pokusą, śmiało mu więc w oczy, a odwrót nastąpi. Tyś Kostusiu na próbie, lata próby przejdą, jeźli je w cierpliwości przeżyć będziesz zdolna; a na końcu lat próby Walery naprawiony całkiem. Ty zaś Amasiu, masz słuszność opierać się złemu, to czyniąc, pełnisz powinności dobrej chrześcianki, której nie biadać, weselić się trzeba: iż ma sposobność do staczania boju. —