www.netmag.com.pl - Alitet odchodzi w góry

Alitet odchodzi w góry

Siomuszkin Tichon

Alitet odchodzi w góry - strona 1
" Tichon Siomuszkin ALITET ODCHODZI W GÓRY Tom II "

Alitet odchodzi w góry - strona 2
" Część pierwsza ROZDZIA�? PIERWSZY Po bezchmurnym, czarnogranatowym niebie przez całą dobą błąka się słońce zalewając jasnym światłem wybrzeże i ciemnozielony przestwór oceanu. Na morzu — ani jednej kry, w górze — ani jednej chmurki. Chyba i słońcu..."

Alitet odchodzi w góry - strona 3
" kamyczków w wodą Dziś łona nie ma ochoty szyć torbazów dla pastuchów. Obciągnęła na sobie wzorzystą suknię z perkalu i uśmiechnęła się. Jej czarne oczy błysnęły. Niedbałym ruchem odrzuciła warkocze na plecy i pomyślała: „A tak nieprzyjemnie było wkładać tę tkaną..."

Alitet odchodzi w góry - strona 4
" Tygrena pokazała go synkowi: — Popatrz, Ajwamie, żona słońca wyszła. W oddali, przy brzegu, pojawił się kajak. Tygrena zawołała głośno, z zachwytem: — Patrz, patrz, Ajwamie! Kajak! To Waamczo płynie! Kajak sunął po wodzie z opuszczonym żaglem. Od szczytu masztu do brzegu..."

Alitet odchodzi w góry - strona 5
" Długo siedziała bez słowa i Waamczo nie przerywał jej myśli. Nawet Ajwam przycichł nie pojmując, dlaczego matka się nie śmieje. Nagle Tygrena gwałtownie wstała z kamieni ł wzięła syna za rękę. — Waamczo — rzekła stanowczo — ja jutro odchodzę z osady Enmakaj. Pójdę..."

Alitet odchodzi w góry - strona 6
" Komitetu Rewolucyjnego i przygotowywał się do wyjazdu na Wielką Ziemię. Czując życzliwość rosyjskich naczelników w stosunku do siebie, zachowywał się z godnością i nawet jakby zmężniał. Jego czarne wąsiki zgęstniały, z twarzy znikła niepewność. Był dumny z tego, że..."

Alitet odchodzi w góry - strona 7
" przyglądali się podpływającemu kajakowi i wychylając się za burtę z ożywieniem dzielili się uwagami. Pierwszy raz w życiu widzieli łódź przezroczystą. Żółtawa skóra morsa, oczyszczona z sierści, przeświecała i kajak zdawał się być tak wątłej konstrukcji, że..."

Alitet odchodzi w góry - strona 8
" �?oś potulnie zmienił miejsce, a bufetowy otrzepał siedzenie fotela serwetką. Kapitan wszedł uśmiechnięty i ściskając mocno dłoń gościa zaprosił serdecznie: — No co, Robinsonie, musimy oblać to nasze spotkanie! Gorzałkę mam — po prostu ambrozja! Koniak!... A dlaczegoż to..."

Alitet odchodzi w góry - strona 9

Hotele Lublin - Stacje Pomiarowe - Leki Bez Recepty - Mieszkania Opole - Studia

" — Dobra! — wykrzyknął radośnie �?oś. — Pracowników Komitetu Rewolucyjnego — sześciu. Jednego milicjanta... — Milicjantów — trochę mało. Mamy tu przecież kontrabandę. — Ten jeden milicjant wystarczy za dwudziestu. Bary — na sążeń szerokie, a wąsy dłuższe od..."

Alitet odchodzi w góry - strona 10
" — Bezwarunkowo! — zagrzmiał swym basem kapitan. W kraju rozwija się ofensywa na całym froncie gospodarczym. I co jest zadziwiające: opowiadał mi pewien kapitan z Archangielska, że Lenin jeszcze w czasie trwania wojny domowej wydał polecenie, by; przeprowadzić badania..."

Alitet odchodzi w góry - strona 11
" że wymyśla na mnie ostatnimi słowami i ty potem nie zechcesz ze mną nawet kieliszkiem się trącić? �?oś, ujrzawszy znajome pismo żony, ze wzruszeniem wziął list. Sam również miał ochotę przeczytać go bez świadków, pomyśleć nad nim, wspomnieć odległą młodość — on był..."

Alitet odchodzi w góry - strona 12
" Zgrzytały dźwigi, wesoły hałas panował na pokładzie, w ładowniach. Przez iluminator do kajuty kapitana coraz to wpadały okrzyki: Hola! W górę! Puszczaj! — Domisko przywiozłem ci na dwadzieścia pokoi. Trzy szkoły. Będziesz żył teraz jak książę Monaco! �?oś pokręcił głową..."

Alitet odchodzi w góry - strona 13
" — Przywiozłem — rzekł Kapitan. — Wzywano mnie na naradą do Komitetu. To z mojej inicjatywy! — O, za to bardzo ci dziękuję, Michaile Pietrowiczu! — �?oś zadarł brodę do góry i przesunął ręką po szyi. — Tak są nam tutaj potrzebne!... ..."

Alitet odchodzi w góry - strona 14
" — Ale patrz dalej! — zaprotestował gorąco Skorikow. — Piętnaście — kilchinken, szesnaście — kilchinken inneń parol. O czym to świadczy? — Mnie się także wydaje, że cały system liczenia opiera się na piątce — wmieszał się Kuźma Dozornyj. Rozgorzał zawzięty spór...."

Alitet odchodzi w góry - strona 15
" Przywitawszy się z przybyłymi �?oś spytał: — Kto z was należy do partii? — Ja — odrzekł kierownik faktorii Rusakow. — Nauczyciele — wszyscy trzej komsomolcy — dodał instruktor. — Można ich już przekazać partii. Mołodcow, radiotelegrafista — także komsomolec. —..."

Alitet odchodzi w góry - strona 16
" — Cóż wy mówicie, towarzyszu pełnomocniku! Ja wam takie piece postawię, że sto lat wytrzymają! Drutem ściągną! — wykrzyknął milicjant Chochłow. — Ty musisz zaraz zbierać się do odjazdu na północną, część wybrzeża. Natychmiast. Akurat idzie w tamtą stronę kajali...."

Alitet odchodzi w góry - strona 17
" ROZDZIA�? CZWARTY Na redzie dymił leciutko „Sowiet�?. Zgrzytały dźwigi. Pomiędzy brzegiem a parowcem snuł się kuter wlokący za sobą kungasy. Na wybrzeżu, niedaleko dawnego Rewkomu, bez fundamentów, wprost na drobnych kamieniach nadmorskich układano zręby nowej..."

Alitet odchodzi w góry - strona 18
" Zdun Jegorycz, w białym fartuchu, z wielką, rozłożystą brodą staroobrzędowca, pracował bez wytchnienia. Położywszy cegłą zawołał zadzierzyście: — No, dzieci, będziemy pracować aż do zachodu słońca! Śmiech przebiegł po budowie. Ktoś krzyknął w odpowiedzi: — Zanim..."

Alitet odchodzi w góry - strona 19
" Wkrótce długie, ukośne promienie zaigrały na cynkowym dachu nowego domu Komitetu Rewolucyjnego. Szyby w wielkich oknach rozbłysły przyciągając uwagę tubylców, Zresztą sam �?oś także z zachwytem i radością patrzył na nowy dom. — Teraz dopiero będziemy żyli! — rzucił..."

Alitet odchodzi w góry - strona 20
" dacyjnej Amerykanie oddają nam wszystkie towary: te, na które jest popyt — z rabatem czterdziestu procent, na niepokupne — sześćdziesięciu procent. Rozumiesz, co to znaczy? To są duże sumy. W walucie. O tym wszystkim trzeba pamiętać. Z powrotem towarów nie zabiorą, po prostu nie..."

Alitet odchodzi w góry - strona 21
" dować szkołę. A tak go korciło, żeby popatrzeć na Tygrenę, na jej malca i pozłościć szamana Korauge: „Spójrz, co się ze mnie zrobiło — z Ajjego! Pan na żelaznym parostatku, Przyjechałem zabrać Tygrenę, Ona od dzieciństwa przeznaczona mi jest na żonę...�? Do rozmarzonego..."

Alitet odchodzi w góry - strona 22
" Ale dopadłszy na miejsce — cisnął nóż i rozciągnąwszy się na śniegu zaczął chciwie gryźć białą bryłę nie bacząc na krew sączącą się z poranionych warg, Ugasiwszy potworne pragnienie odłupał duży kawał lodu na zapas i ruszył dalej przeskakując szczeliny, obchodząc..."

Alitet odchodzi w góry - strona 23
" Wiatr wiał spokojnie, nie ustawał i kra sunęła naprzód jak kajak, Alitet stał nagi w palących promieniach południowego słońca i ani na chwilę nie spuścił rąk. Brzeg wabił Ale im bardziej kra zbliżała się do lądu, tym wolniej posuwała się naprzód. Tak..."

Alitet odchodzi w góry - strona 24
" Alitet wychudł jak szczapa. Twarz mu się ściągnęła, oczy wpadły głęboko, kości policzkowe wystąpiły wyraźnie, broda urosła i posiwiała. W swej zdartej na strzępy odzieży budził grozę i przerażenie. Szedł powoli, krok za krokiem, z rękami sztywno spuszczonymi, z trudem..."

Alitet odchodzi w góry - strona 25
" Alitet przelazł przez burtę i zwalił się na miękkie dno lodzi. Wyciągnął się jak długi i leżąc patrzał w niebo. Tygrena chciała odwrócić się od niego — i nie mogła. Chciała coś powiedzieć, ale język odmówił jej posłuszeństwa. Bez słowa zsunęła się z dzioba kajaka...."

Alitet odchodzi w góry - strona 26
" Głos Aliteta huczał. W kajaku rozlegały się donośnie jego słowa. Tygreną owładnął śmiertelny strach. Straciła przytomność i runęła na syna. Kajak odpłynął już daleko, kiedy się ocknęła. Nie widząc obok siebie Ajwama zadrzała. Wydało jej się, że w owym czasie Alitet..."

Alitet odchodzi w góry - strona 27
" Na ganku nowego domu stał wysoki, barczysty, młody człowiek w rosyjskiej oddzieży i spokojnie patrzył na zbliżającą się łódź. Palił fajkę i w jasnym, przejrzystym powietrzu wiła się kręta smużka dymu. Był to nauczyciel Dworkin. ROZDZIA�? SZÓSTY Słońce zaczęło się..."

Alitet odchodzi w góry - strona 28
" ległej ścianie — mała, wycięta z książki, fotografia Lwa Tołstoja. Wszedł Osipow. — Ciekawy list przyszedł od Rusakowa — oznajmił �?oś. — Co prawda, warunki na tamtejszym terenie ja sam znam dobrze. Chodzi o to, że wytworzyły się tam dwie grupy. Przez środek..."

Alitet odchodzi w góry - strona 29
" — Próbować nie ma czasu. Trzeba to zrobić. Bez tego nie można tu pracować. — Dobrze — odparł stanowczym tonem Osipow. Zjawił się stary Iljicz. �?oś przywitał go po czukocku i podsunął krzesło. Staruszek usiadł, ale zaraz potem skrzyżowawszy pod sobą nogi osunął się na..."

Alitet odchodzi w góry - strona 30
" Mimo wszystko na wspomnienie parowca �?oś czuł się niezbyt dobrze. W głębi duszy ciągle jeszcze nie umiał sobie odpowiedzieć na pytanie: czy postąpił właściwie czy niewłaściwie? Drażniło go również milczenie radiostacji. Narzucił na ramiona kuchlankę i udał się do..."

Alitet odchodzi w góry - strona 31
" Ale oto na śnieżnobiałym tle ziemi, nieba i morza ukazał się nagle wśród lodów dym przecinający długą smugą kopułę nieba. W całej osadzie zapanował popłoch, ludzie pobiegli na brzeg. �?oś chwycił długą lunetę i wdrapał się na dach domu. Skierował ją na dym i zobaczył..."

Alitet odchodzi w góry - strona 32
" kier, wszystko, co tylko można było spalić. �?amacz lodów znalazł się�? w niesłychanie ciężkim położeniu. �?oś podjechał do statku i dyżurny zaprowadził go od razu do kierownika ekspedycji. Profesor Dawydow, wybitny hydrolog, stojący na czele wyprawy, przyjął �?osia w..."

Alitet odchodzi w góry - strona 33
" — Obecnie jesteśmy w katastrofalnej sytuacji — rzekł posępnie kierownik ekspedycji. — Cały węgiel wymietliśmy, do ostatniego k?-wałeczka. Jak widzicie, pozostała nam tylko pusta skrzynia żelazna — westchnął i mówił dalej: — Nie dobrnęlibyśmy do bazy węglowej w Zatoce..."

Alitet odchodzi w góry - strona 34
" — Dlaczego sto? Sto pięćdziesiąt — skwapliwie poprawił �?oś. — Nie, nie! — podnosząc rękę, kategorycznie zaprotestował Dawydow. — A kaszę na czym będziecie gotować? — i zwracając się do inżyniera dodał: — A zatem, towarzyszu, otrzymujemy sto ton. — Jakoś..."

Alitet odchodzi w góry - strona 35
" Z komina statku walił kłębami czarny, gęsty dym. Praca wszystkich maszyn wprawiała w drganie potężny kadłub łamacza lodów. „Krasnyj Oktiabr�? był gotowy do odjazdu, Rozległ się pożegnalny gwizd syreny. Dawydow, żegnając się z �?osiem, długo nie wypuszczał jego ręki ze..."

Alitet odchodzi w góry - strona 36
" — Wyśmienicie. Pomysł pierwszorzędny. W ogóle, Skorikow, powinieneś swoją szkolę postawić tak, żeby była wzorowa. Centralny ośrodek powiatu! — mrugnął wesoło �?oś do gościa. — Gotów jestem pracować dzień i noc, Nikito Siergiejewiczu! — Doskonale! —..."

Alitet odchodzi w góry - strona 37
" sowego Prygunow ... — �?oś wskazał na niego palcem, — Takie postępowanie jest niegodne człowieka radzieckiego. Wstyd, towarzyszu Prygunow! Nawet stary Iljicz — i ten powiedział mi: „Dobrze postąpiłeś, �?oś, Podzieliłeś się węglem, postąpiłeś jak prawdziwy łowca..."

Alitet odchodzi w góry - strona 38
" — Coś tu jest podejrzanego, Nikito Siergiejewiczu, że tak się troszczycie o Mary... — odezwał się z uśmieszkiem sekretarz Rewkomu. — Co?! — zaperzył się �?oś, ale od razu się opanował i rzekł spokojnie: — Sekretarz Komitetu �?Rewolucyjnego powinien być nieco..."

Alitet odchodzi w góry - strona 39
" — Wiesz, co ci dam? ... Dziesięć ton węgla! — O, to wspaniale! A ja słyszałem, że wyście już. opracowali plan rozdziału węgla i ze na mnie przypada według rozdzielnika tona i ćwierć A przecież ja mam tu cały sprzęt radiowy. Trzeba go utrzymać w normalnej temperaturze...."

Alitet odchodzi w góry - strona 40
" „Co robić?�? — rozważał Dworkin i nie znajdował odpowiedzi na pytanie. Największe zmartwienie polegało jednak na tym, że „Sowiet�?, wskutek niepomyślnych warunków lodowych, musiał nieoczekiwanie podnieść kotwicą i odpłynął nie zdążywszy wyładować węgla. Stał piękny..."

Alitet odchodzi w góry - strona 41
" Ludzie skierowali się do jarangi Aliteta i nauczyciel domyślił się, że ów chory — to sarn gospodarz. Następnego dnia do szkoły przyszedł Waamczo. Nieśmiało przekroczył próg nowego budynku. Dworkin ucieszył się z jego przyjścia. Był to pierwszy człowiek, który zajrzał do..."

Alitet odchodzi w góry - strona 42
" — On będzie nam pomagał. Przywiózł mi nowy papierek. Znów każą mi być przewodniczącym. — Bądź, Waamczo, przewodniczącym — stanowczym głosem powiedziała Tygrena. Alek rozgniewała się na nią i z dzieckiem na rękach przeszła w kąt błyskając złymi oczami. Mruczała coś..."

Alitet odchodzi w góry - strona 43
" — Kiedy przyszedł parostatek, który przywiózł ten dom, był tutaj także Ajje. — Ajje?! — wykrzyknęła Tygrena w podnieceniu. — Był tutaj? Po co? — Parostatek zabrał go na Wielką Ziemią. Do Rosjan. Przepadł teraz Ajje! — Waamczo westchnął. — Wywieźli go? ......"

Alitet odchodzi w góry - strona 44
" Zapasów nagromadzono dość dużo, a nauczyciel wciąż wzywał i wzywał na łowy, Uakat — żona łowcy Tumatuge — nigdy nie miała w domu tyle mięsa, jakkolwiek mąż jej był przecież najlepszym myśliwym na szalupie Aliteta, Uakat czuła się szczęśliwa. I chociaż Tumatuge..."

Alitet odchodzi w góry - strona 45
" mimo wszystko bały się trochę szamana, który zakazał oddawać chłopców do szkoły. Alek pogodziła się z tym, że nauczyciel przebywa w ich jarandze, i krzątała się przy gospodarstwie nie zwracając uwagi na uczennice. Co prawda, było ich tylko trzy. Rozciągnąwszy się na..."

Alitet odchodzi w góry - strona 46
" jego przynętę na lisy polarne... Słowa ojca: „Jednakże Alitet to chyba całkiem zły człowiek, skoro zalał naszą przynętę tłuszczem do świecenia...�? I pies Czegyt, którego sam zarżnął na rozkaz szamana ... I wszystko, wszystko złe, co go spotkało przez Aliteta... Teraz,..."

Alitet odchodzi w góry - strona 47
" — Głupcze, chcesz ściągnąć na osadą złe duchy? — powiedział Alitet tonem pogróżki. — Psy będą leżały, dopóki nie zgniją! — Nie, nie będą. Nowe prawo nie chce patrzeć na zdechłe psy — odrzucił Waamczo w rozdrażnieniu i wyszedł z komory. — Pluję sobie na wasze..."

Alitet odchodzi w góry - strona 48
" Oczy Aliteta błysnęły jak oczy drapieżnego zwierza. Chwycił nauczyciela za nogę i zaczął wyciągać go z jarangi. — Puść! — krzyknął Dworkin. Ale Alitet zawzięcie wlókł go dalej. Za namiotem nauczyciel przewrócił się na plecy i silnym kopnięciem prawej nogi odtrącił..."

Alitet odchodzi w góry - strona 49
" — Czy ten człowiek to nie „kaczak�?? — spytał stary. Słowo „milicjant�? nie przyjęło się jeszcze na wybrzeżu i ludzie dawnym zwyczajem nazywali milicjanta „kaczakiem�?, czyli kozakiem. — Oto tam zbudowaliśmy mu małą jarangę — staruszek wskazał kijem. Milicjant..."

Alitet odchodzi w góry - strona 50
" — No, to ślicznie! — rzekł �?oś spoglądając na małżonką milicjanta. — A jak się nazywa? — Oni ją nazywają Tajurintina, ale ja przerobiłem jej imię na Tatjana. No, Tania, czego się gapisz? Dawaj herbatę!... A może, towarzyszu pełnomocniku, wpierw zjecie zupy z reniego..."

Alitet odchodzi w góry - strona 51
" — Nawet dobrze, towarzyszu pełnomocniku. Cośkolwiek tylko za ciasno tutaj i długo nie mogłem się przyzwyczaić do siedzenia na własnych nogach. No, ale przecież podobno i zwierzęta uczą wyprawiać różne sztuczki. — Wszystko to głupstwo, Chochłow, przywieziemy ci i dom. Ty tylko..."

Alitet odchodzi w góry - strona 52
" dziłem rozmaite dane. Chciałem napisać wszystko ściśle i dokładnie i już nawet zacząłem. Są tu różne ciekawostki. I tak, na przykład, Tatjana powiedziała mi, że podobno przy ujściu jednej rzeki mieszkają jacyś Rosjanie. Pojechałem sprawdzić. Pięć dni drogi. Jakieś..."

Alitet odchodzi w góry - strona 53
" z tego, ni z owego pąka, łamie się. W jakimś laboratorium fen człowiek pracował i podobno z terenu działań wojennych, jak mówił, przysyłano mu rozmaite odłamki, żeby wykrywał to „prawo zmęczenia�?. Spytałem go: „Kto wy jesteście?�? — „Inżynier..."

Alitet odchodzi w góry - strona 54
" nie potrzeba. Mogą żyć mięsem rena i rykami jak Koczownicy.�? Ale tu jest coś nie tak. Coś on tam kręci. — Będziesz musiał, towarzyszu Chochłow, jeszcze raz do niego pojechać. Każ mu się stawić w Rewkomie. Tylko nie wcześniej niż za jakieś dwa miesiące. Sam chciałbym się..."

Alitet odchodzi w góry - strona 55
""

Alitet odchodzi w góry - strona 56
" Na ścianie wisiał wielki kwadratowy kawał dobrze wyprawionej skóry morsa, ujętej w drewniane listewki, służący za szkolną tablicę. Wypisane na nim były kredą różne wyrazy i cyfry. Anna Iwanowna bardzo się zmieszała i zaczerwieniła, kiedy do pokoju..."

Alitet odchodzi w góry - strona 57
" — O nie, zmiana wielka, ogromna, Anno Iwanowno... Aha, przy sposobności, proszę złożyć na moje ręce podanie i wciągnę was na listę etatowych nauczycieli. — Co wy, Nikito Siergiejewiczu! — kobieta zamachała obiema rękami. — Przecież ja nie mam nawet prawa nauczania. Tak..."

Alitet odchodzi w góry - strona 58
" potrze, a one się nie p-p-palą. Ot, i cała rozmowa. Ja od innej s-st-strony podejdę, a on znów o zapałkach. Wyciągnie amerykańskie, z d-d-dobrą siarką, weźmie jedną, zapali, d-d-dmucha na ogień a ona pali się. „To rozumiem, zapałka!�? — powiada. — Czyżby? — spytał..."

Alitet odchodzi w góry - strona 59
" Wrócił Rusakow, a za nim wszedł wysoki, krzepki, jednooki starzec — Lok. Miał na sobie ładną, dobrze dopasowaną kuchlankę z miękkiej skóry pyżyka, wyglądał czysto i schludnie. Jego inteligentne oko zatrzymało się na �?osiu, na wargach czaił się ledwie dostrzegalny drwiący..."

Alitet odchodzi w góry - strona 60
" — A jakże je przerobisz? Wy, Rosjanie, nawet zapałki nie umiecie zrobić. Starzec sięgnął w zanadrze i wydobył pudełeczko zapałek krajowej produkcji. Bez słowa potarł zapałkę. Nie zapaliła się. Podał pudełko �?osiowi. — Tak, zapałki do niczego — stwierdził z..."

Alitet odchodzi w góry - strona 61
" — Do ciebie? Mogę przyjechać — odrzekł jednooki. Po jego wyjściu Chochłow zauważył: — To ci kawał! Jakoś mi się zdaje, że spółdzielnia będzie i po tamtej stronie wąwozu. — Na pewno będzie — potwierdził �?oś. — Wieczorkiem zajdę Ja jeszcze do jego jarangi. ..."

Alitet odchodzi w góry - strona 62
" jednak nie bardzo wierzyła, że takie życie więcej im odpowiada. Z pewnością pogodzili się z nim tylko dlatego, że Jarak pracował w futrzarskie] faktorii, a Mary w szpitalu. Niech sobie żyją po nowemu. Tuż obok nich, za ścianą, mieszkał kierownik faktorii Żochow. Nocami głośno..."

Alitet odchodzi w góry - strona 63
" i czyścił skórki, Dobrze wiedział, że na wewnętrznej stronie futra nie można zostawiać tłuszczu, choćby nawet zasechł. Przyjdzie lato, tłuszcz się roztopi i futro nabierze żółtawego odcienia, a lisy polarne powinny być białe jak śnieg. O tym właśnie nucił Jarak w swojej..."

Alitet odchodzi w góry - strona 64
" — Rób, co ci mówią. Zamów worki! — krzyknął rozdrażniony Żochow i wyszedł ze składu. Jarak długo patrzył na drzwi, za którymi zniknął Rosjanin. — Dziwny człowiek — westchnął wreszcie i udał się do jarang porozumieć się z kobietami. Idąc myślał o skórkach. W..."

Alitet odchodzi w góry - strona 65
" Piotr Pietrowicz zaciągnął się papierosem, wypuścił kłąb dymu i patrząc surowo na Żochowa powiedział: — Bardzo daleki jestem od tego, by Jaraka uważać za dzikusa. Powiem więcej: jestem przekonany, że ma słuszność. Nie rozumiem tylko jednego: czemu nie chcecie skorzystać z..."

Alitet odchodzi w góry - strona 66
" również przed łóżkiem i pod nogami przy biurku. Doktor jakby po raz pierwszy spostrzegł to wszystko i pomyślał: „�?adnie tu u ciebie, Kuźnio!�? Wszedł nauczyciel z syczącą patelnią w ręce. — Cóżeście tacy posępni, doktorze, jak jesienna chmura? — Wiesz, Kuźnia, bardzo..."

Alitet odchodzi w góry - strona 67
" A może jestem istotnie nierób, Kuźnio? Co? Ty pracujesz w szkole, on mimo wszystko jednak pracuje w faktorii, a ja — bąki zbijani. To przecież przykro. Jak myślisz? — Me zaprzątaj sobie tym głowy. Wszystko się ułoży, robota przyjdzie. Jedzmy reninę! Przesiedzieli do późnego..."

Alitet odchodzi w góry - strona 68
" Ośrodka Krzewienia Kultury. Został mianowany kierownikiem Ośrodka. — Zuch Andriuszka! — wykrzyknął �?oś. Do sań podbiegł Iliusza Mołodcow: — Witajcie, Nikito Siergiejewiczu! Czemużeście się zatrzymali na środku drogi? Podjeżdżajcie do radiostacji. Już wam zainstalowałem..."

Alitet odchodzi w góry - strona 69
" Chory niechętnie wziął kęs, przez chwilę obracał go w ręku, wreszcie boleśnie się krzywiąc zaczął gryźć. — Przecież to najradykalniejsze lekarstwo przeciw szkorbutowi. Sam Amundsen — gdzie tobie do niego! — jadł takie mięso, aż się kurzyło. W każdej jarandze Czukcze..."

Alitet odchodzi w góry - strona 70
" Sabler zdjął małachaj, zrzucił przez głowę lekką pyżykową kuchlankę i z ostentacyjnym spokojem powiesił ją na gwoździu. Nie śpiesząc się rozczesał splątane bujne, długie włosy i usiadł na ławce. Oczy jego biegały niespokojnie. Spiczasta bródka wysunęła się ku przodowi,..."

Alitet odchodzi w góry - strona 71
" — Tak, pracowałem. I bardzo żałuję, że tak późno zacząłem swój obecny tryb życia. �?oś nerwowo zapalił papierosa, nagle stracił chęć dalszego prowadzenia rozmowy. Ale opanował się i spokojnie zapytał: — Czy wasza żona udziela pomocy, lekarskiej miejscowej ludności? —..."

Alitet odchodzi w góry - strona 72
" od mego zarządzenia. Dostawi was milicjant Chochłow. A teraz — możecie wracać do siebie. Inżynier wstał, narzucił kuchlankę i trzymając w ręce małachaj zapytał: — Teraz już noc, czy pozwolicie mi zostać w osadzie i wyjechać rano? — Proszę. Inżynier wyszedł, a �?oś..."

Alitet odchodzi w góry - strona 73
" Zawarczały motory, rozwinęły się żagle i szalupy ruszyły wzdłuż wybrzeża. �?oś stał na lądzie i patrzył na oddalające się łodzie. Iljicz siedział przy sterze i bacznie spoglądał przed siebie. �?osiowi stanęła w pamięci cała historia z duszeniem staruszka i pomyślał z..."

Alitet odchodzi w góry - strona 74
" — Futra się marnują — cicho, ze smutkiem odrzekł Jarak. Dużo futer przepada — i powoli opowiedział o swym starciu z Żochowem. — Żelaznymi plombami zamknął worki z lisami polarnymi. Takie nowiny — zakończył. — Niedobre — stwierdził �?oś. — Całkiem złe. Żochow —..."

Alitet odchodzi w góry - strona 75
" — Ale w niektórych wypadkach i my od nich możemy się czegoś nauczyć... — Oczywiście. Na przykład polowania na foki — na tym lepiej się znają. — Gdzieście wy dawniej pracowali, Żochow? Przed rewolucją. — Ja? ... W Krasnojarsku. Dwadzieścia pięć lat pracowałem w..."

Alitet odchodzi w góry - strona 76
" Skład był zawalony workami pełnymi futer, a około tysiąca ogonów wisiało jeszcze na sznurach. — Podobno skóry macie nie w porządku, nie oczyszczone z tłuszczu? — spytał �?oś. — To jacyś głupi plotkarze opowiadają, ludzie nie mający pojęcia o futrzarstwie — odparł..."

Alitet odchodzi w góry - strona 77
" najprostszych rzeczy z zakresu futrzarstwa? Nie wierzę wam. Czyż nie wiecie, że statek znajduje się w drodze czterdzieści, pięćdziesiąt dni? Chcecie zgnoić skóry w dusznej ładowni okrętu? — Co wy mówicie, Nikito Siergiejewiczu! Nawet przez myśl mi nie przeszło coś podobnego!..."

Alitet odchodzi w góry - strona 78
" — Marnie, Nikito Siergiejewiczu. Ludzie nie chcą iść do szpitala. Ileż to położnic obeszło się bez mojej pomocy w ciągu zimy! Udało mi się złapać Mary i cieszę się. Ale tego właściwie nie można brać w rachubę: to przecież nasza pielęgniarka. Dawno już należałoby ją..."

Alitet odchodzi w góry - strona 79
" Rultyna przytrzymała jego dłoń i patrząc na niego uważnie, posiedziała: — Ty uczyniłeś Mary szczęśliwą. Jesteś prawdziwym człowiekiem. — A jak się nazywa malec? — spytał �?oś. — Andriej — odrzekła Mary. — Andriej? To wspaniale! Andriej Jarakowicz. — Ja..."

Alitet odchodzi w góry - strona 80
" ROZDZIA�? SZESNASTY Alitet leżał w komorze na starej, zniszczonej skórze rena. Wzrok utkwił w suficie, twarz miał posępną, i nikt nie miał odwagi odezwać się do niego. Leżał i myślał: „Co tu się stało na wybrzeżu? Dlaczego ludzie tak się zmieniają, nigdy tacy nie..."

Alitet odchodzi w góry - strona 81
" Szaman spojrzał zdumiony swymi wyblakłymi oczami i odłożył bęben. W namiocie znów zapanowała cisza. Alitet rozważał w napięciu: „Ludzie stali się krnąbrni. A Tygrena? Ta zawsze nadstawiała uszu, kiedy przychodziły jakieś wieści o Rosjanach, biegła tam, gdzie się..."

Alitet odchodzi w góry - strona 82
" przyniesie kawałek żelaza. A żelaza ludzie nie mają. Ze starych toporków robi nowe. — Skąd ta nowina? — Alitet się ożywił. — Mówił koczownik, który tu przyjeżdżał. Bardzo dobre toporki. Takie, jakie koczownicy lubią. Alitet zamyślił się i nagle twarz jego rozpogodziła..."

Alitet odchodzi w góry - strona 83
" — Przywiozłem wam szalupę dla spółdzielni. Drugą zostawiłem u Rusakowa. Nauczą tu kogoś obsługi motoru i ruszam psami z powrotem. — Wspaniale! Zostaniesz u nas długo? — Pewnie ze dwa tygodnie. — Waamczo, chodź tutaj! — zawołał nauczyciel i przedstawił go..."

Alitet odchodzi w góry - strona 84
" rosyjską? Waamczo wczoraj powiedział: Ajje pojechał po nowe prawo. Ale nowe prawo samo tu przyszło. Wszędzie na całym wybrzeżu ludzie mówią o nowym prawie. Waamczo oszukuje. Pewnie nauczył się oszukiwać od tańgów jak Alitet od Merykanów.�? Podeszła do niej Alek. — Chodźmy,..."

Alitet odchodzi w góry - strona 85
" Wszyscy, podnieceni, patrzyli z ciekawością na motor. — W nim żyje dobry duch! — oświadczył uroczyście Iljicz. A nazywa się Ben-Zyna. Tak powiedział instruktor. ROZDZIA�? OSIEMNASTY Czerwonoarmista Kuzakow został zdemobilizowany z oddziału do specjalnych zleceń,..."

Alitet odchodzi w góry - strona 86
" Podeszli do sań i Rosjanin aż Krzyknął z zachwytu. — Oho! I to jakie żelazo! — odezwał się w nim instynkt fachowca. — Ej, gdybym tak miał tu jeszcze prawdziwe kowadło i palenisko — zasypałbym wszystkich toporkami! — A co to takiego kowadło i palenisko?,— zainteresował..."

Alitet odchodzi w góry - strona 87
" sam swoją głupią głową. Przecież psujesz nam tutaj robotę! Alitet kupił ciebie�?na pniu ze wszystkimi bebechami. Ten wyzyskiwacz tak cię wziął w kleszcze, żeś tego nawet nie zauważył. Jak o tej twojej kuźni dowie się pełnomocnik Komitetu Rewolucyjnego �?oś, to ci łeb urwie...."

Alitet odchodzi w góry - strona 88
" śnieżna zawieja, gwiazdy znikły i nic nie było widać, tylko czasem mignęły ogony ostatniej pary zaprzęgu. Była głęboka noc. Policzek służył jadącemu za kompas, pozwalając mu orientować się w drodze według kierunku wiatru, Alitet nie zwracał uwagi na rozszalałą zamieć i..."

Alitet odchodzi w góry - strona 89
" Alitet podniósł na niego oczy i nie odezwał się ani słowem. — Chodźmy, Charlie. Tu zimno. — Kto zabrał stąd to wszystko? — spytał Alitet wskazując na pień, gdzie stało kowadło. — Rosjanie wywieźli. Najpierw klęli, a potem Waamczo zaczął ładować wszystko..."

Alitet odchodzi w góry - strona 90
" ROZDZIA�? DWUDZIESTY Po herbacie Alitet jeszcze raz zajrzał do kuźni. Jedyne, co w niej zostało — to ów zapomniany młotek. -Alitet stał i długo patrzył na porzucone narzędzie. Potem podniósł młotek i uderzył nim parę razy po drewnianym klocu. Następnie rozebrał..."

Alitet odchodzi w góry - strona 91
" — Jestem zmęczony. Bardzo zmęczony. — Alitet machnął ręką. — Idź spać. Szaman syknął i znikł. — Charlie — odezwała się Tygrena. — Powiedz mu, żeby nigdy nie zachodził do mojej komory. Źle będzie, Charlie, jeżeli on zacznie do mnie zaglądać. Alitet nie..."

Alitet odchodzi w góry - strona 92
" puszcza dym, złości się, parska i hałasuje. A w środku w nim jest ogień. Motor będzie wozić szalupę na polowanie. Ten motor przypędził łódź od samego Czukockiego Nosa. Alitet bacznie słuchał opowiadania Tygreny. — A gdzie on jest, ten motor? — zapytał. — Trzymają go w..."

Alitet odchodzi w góry - strona 93
" — Po co fu przyszedłeś z toporem, nocny ptaszku?, Alitet w dalszym ciągu siedział na kilu i milczał. Nie doczekawszy się odpowiedzi Waamczo odrzucił siekierę i zepchnął Aliteta z szalupy. Ten zwalił się na ziemię, ale natychmiast podniósł się i stanęli naprzeciw siebie,..."

Alitet odchodzi w góry - strona 94
" Tygrena umilkła i odwróciwszy się do lampy zaczęła poprawiać płomień. Alitet przeciągnął się na rozesłanych�? skórach�?, ciężko westchnął�? I rzekł: — Trzeba wyruszyć w góry... Ciężko będzie oczom patrzeć na Rosjan... I na tę spółdzielnię... Toporków jest..."

Alitet odchodzi w góry - strona 95
" Narginaut wyszła i rozgłoszona przez nią wieść dotarła do każdej jarangi. Waamczo natychmiast pobiegł do nauczyciela. Posłyszawszy nowinę Dworkin rzekł: — Powinien byś sobie, Waamczo, sprawić dobry psi zaprzęg. — Tak, tak. Przydałby mi się — potwierdził łowca. — Oj,..."

Alitet odchodzi w góry - strona 96
" ROZDZIA�? DWUDZIESTY PIERWSZY Wszystko, co się działo na wybrzeżu, ludzie nazywali nowym życiem. I wszystko to wyprowadzało Aliteta z równowagi. W domu zakazał mówić o nowym życiu. Handel, który go przedtem całkowicie pochłaniał, teraz się skończył. Alitet był..."

Alitet odchodzi w góry - strona 97
" Niech sobie gada z pastuchami. A kiedy Eczauto dowiedział się, że gospodarzami jego koczowiska zostali mianowani trzej pastusi, nazwani radą rodową — roześmiał się. Po wyjeździe Rosjanina wezwał owych trzech pastuchów i zarządził: — Zaprzęgnijcie mi białe, bystronogie reny...."

Alitet odchodzi w góry - strona 98
" Pastusi stali w milczeniu, ze spuszczonymi głowami. — No, no, prędzej! — powtórzył Eczauto. Kiedy do koczowiska przyjechał Alitet, Eczauto leżał w namiocie i popijał z buteleczki spirytus. — Charlie przyjechał? — spytał śpiewnie. Alitet ze zdumieniem spojrzał na staruszka:..."

Alitet odchodzi w góry - strona 99
" — To woda ognista. Bardzo dobra. Wcale nie zamarza. — Che-clie-che, jakoś nie widziałem jeszcze nigdy, żeby w takich naczyniach woziło się wodę ognistą — zauważył drwiąco Eczauto, — To naczynie dla koczowników, nie tłucze się. — Tylko że teraz ja sam mam wodę..."

Alitet odchodzi w góry - strona 100
" — Oni z przyjemnością będą żyć przy twoim stadzie. Zawsze lepiej im być u ciebie, niż zjadać własne ostatnie reny. Weź ich, weź. Chyba już teraz nie zechcą iść do rady rodowej. — Ja im łby o kamienie roztrzaskam, jeśli im się rady rodowej zachce! — i Alitet znów nalał..."

Alitet odchodzi w góry - strona 101
" ROZDZIA�? DWUDZIESTY DRUGI Pod grubą warstwą lodu głucho szumiała Amguema. Toczyła swe wody kamienistym korytem od Gór Anadyrskich do Oceanu Lodowatego. Wijąc się po szerokich dolinach i ciasnych wąwozach, wśród wysokich gór, rzeka rozciągnęła się na setki..."

Alitet odchodzi w góry - strona 102
" Alitet założył do winchestera osiem nabojów i zaczął odstrzeliwać mu rogi. Zużył wszystkie ładunki, ale baran w dalszym ciągu wisiał na tym samym miejscu. — Wiatr go zrzuci — powiedział sobie Alitet i zawrócił w kierunku sań; usiadł na nich, ale coraz to spoglądał z ukosa..."

Alitet odchodzi w góry - strona 103
" je Alitet przyciszonym głosem pokrzykiwał na psy. Skręcił w kierunku Gorących Źródeł, gdzie tak samo jak przy wodospadzie mieszkały złe duchy. Nigdy nie przyjechałby tutaj, gdyby nie usilne pragnienie spotkania z mieszkającym przy Źródłach Amerykaninem. Pędził psy całą noc,..."

Alitet odchodzi w góry - strona 104
" — Halo-o! Ki diabeł tak wystraszył mego przyjaciela Tommy'ego! — krzyknął mister Nick. Na dźwięk ludzkiego głosu Alitet zaostrzył czujność i z winchesterem w rękach, niepewnym krokiem ruszył ku grocie. — Ej, ty! Rzuć no strzelbę! Połóż ją obok mojej! Alitet bez..."

Alitet odchodzi w góry - strona 105
" Północ, ustawiczna samotność — były jego żywiołem, złoto — celem życia. Tutaj, w dorzeczu Amguemy, spędził już cztery lata poszukując złóż szlachetnego kruszcu. Każdej jesieni wyjeżdżał na Alaskę, a wczesną wiosną wracał na swej motorówce. Po „obrobieniu�? Alaski..."

Alitet odchodzi w góry - strona 106
" — Ooo! Masz amerykańską koszulę! — zawołał ze zdziwieniem mister Nick. — Ja bardzo lubię merykańskiego człowieka — odezwał się przymilnie. — Moimi przyjaciółmi byli zawsze tylko Merykanie. Rosjan nie lubię. Oni psują nasz lud jak zły kajur psy. — Dość tych..."

Alitet odchodzi w góry - strona 107
" Alitet pokręcił głową: — Źle zrobiona Amguema. I dopływy źle zrobione. — Źle? Popraw. Weź ołówek. — Ja nie umiem tu poprawiać. Chodźmy na śnieg. Wyszli za jarangę i Alitet ościeniem zaczął kreślić na śniegu całe dorzecze Amguemy. — A tutaj płynie rzeka Kuwet —..."

Alitet odchodzi w góry - strona 108
" Alitet zatrzymał się niezdecydowany. Amerykanin jedną ręką trzymając pudla, drugą chwycił Aliteta za pas i zaciągnął go z powrotem do jarangi. Alitet od razu poczuł niechęć do Nicka. Czyż sprawy, którymi zajmuje się ten Merykanin, przystoją dorosłemu mężczyźnie? Jak mały..."

Alitet odchodzi w góry - strona 109
" Z zapartym tchem, usiłując zrozumieć sens słów Nicka, Alitet spytał ostrożnie: — A co, czyżby ten papierek był zły? — Śmiecie to, nie żaden papierek! Brown drwi sobie z ciebie. Wyśmiewa się. Nawet na myśl mu nie przyjdzie przywieźć ci towary. — I Amerykanin dokładnie..."

Alitet odchodzi w góry - strona 110
" i mylił ślady, kiedy zabierał moje futra. Wszyscy oni tacy — ci biali ludzie!�? Usiadł na posłaniu i zaklął szeptem: — Merkiczkin! W komorze było cicho. Słabiutko świeciła lampka karbidowa. Alitet rzucił okiem na śpiącego Nicka i pomyślał: „Biali ludzie. Wszyscy oni —..."

Alitet odchodzi w góry - strona 111
" Część druga ROZDZIA�? PIERWSZY Straszne! Bardzo straszne! Ajje widział, jak Alitet zamierzył się nożem na synka Tygreny, Ajwama. Tygrena rzuciła się na ratunek dziecku i schwyciła za ostrze. Z ręki jej trysnęła krew. Kobieta krzyknęła... i Ajje się..."

Alitet odchodzi w góry - strona 112
" górom. Zresztą po kierunku rzek i potoków zawsze człowiek pozna, gdzie się znajduje. Tam człowiek nie zginie. A tutaj, na tej Wielkiej Ziemi, wszystko zagrodzone jest wysokimi murami, nawet wiatr nie może sobie pohulać. Tu zginie się od razu. I Ajje poczuł swą całkowitą zależność..."

Alitet odchodzi w góry - strona 113
" Długie języki płomieni ogarnęły domy, a wśród kłębów dymu biegli ludzie ze strzelbami w rękach. Wojna! — Ajje! — krzyknął Andriej. — Już wstałeś? — Tak, tak! — odpowiedział ucieszony głosem towarzysza i podbiegł do portiery. Żukow wyszedł. — Czemu..."

Alitet odchodzi w góry - strona 114
" — Ej, chyba nie przyjdzie — powiedział Ajje z niedowierzaniem. Ale do pokoju wszedł bezszelestnie kelner. Andriej kazał podać śniadanie, kelner skłonił się i znikł. Ajje podbiegł do dzwonka i zaczął mu się przyglądać. — Patrz, patrz! Jak rybie oko! — zawołał i nacisnął..."

Alitet odchodzi w góry - strona 115
" — Wejdźcie, wejdźcie, Natalio Siemionowno. Pozwólcie, że wam przedstawię — Ajje. Był pastuchem u hodowcy renów. Kobieta podała Ajjemu rękę wpatrując się w jego twarz. — Ten człowiek, Natalio Siemionowno, uratował nas — Nikitę Siergiejewicza i mnie — od niechybnej..."

Alitet odchodzi w góry - strona 116
" — Siadaj tutaj, Ajje, i patrz przez okno. — A ty gdzie? — zaniepokoił się Czukcz. — My usiądziemy z tyłu za tobą. — To ja już lepiej usiądę koło ciebie. Boję się jechać sam, Andrieju. — Nie bój się, Ajje! Cóż ty?!...— Zmieścimy się wszyscy razem — rzekła..."

Alitet odchodzi w góry - strona 117
" �?Ośrodka Krzewienia Kultury. Obaj mieszkali u Natalii Siemionowny i wszyscy troje z niecierpliwością oczekiwali otwarcia żeglugi na północ, by jak najprędzej znaleźć się na posępnych, lecz pociągających wybrzeżach ziemi czukockiej. Andriej czuwał nad konstrukcją budynków,..."

Alitet odchodzi w góry - strona 118
" belka, służąca za kil, zrobiona była z brzozy; przylegały do niej wiązania boczne, wygięte, schodzące się przy dziobie i rufie, przymocowane starannie rzemieniami. Wszystko to stanowiło dno kajaka. Poprzeczne wręgi pokrywały dno, zaokrąglone ich końce łączyły się u góry z..."

Alitet odchodzi w góry - strona 119
" Zadyszany rzucił Annie Iwanownie. — Aj-aj, Anno! Lok poszedł na zwiad, czy nie idą morsy, a Rusakowa jak nie ma, tak nie ma. I myśliwych naszych nie ma. Ośmiu ludzi pojechało z nim na objazdowy handel do koczowników. Aj-aj! Lok wie, kiedy pokażą się morsy! — Anna — jak ją..."

Alitet odchodzi w góry - strona 120
" Lok długo pełzał po skałach, zanim znalazł się na samym szczycie cypla. Wyszukał kamień o płaskiej, wygrzanej przez słońce powierzchni, zdjął kuchlankę i rozłożywszy ją wyciągnął się na niej zwrócony twarzą ku morzu. Stąd, z wyżyn przylądka, otwierał się rozległy..."

Alitet odchodzi w góry - strona 121
" Lok obszedł kajak oglądając szczelne szwy. Zamierzy! się wiosłem i znów z całej siły uderzył o burtę. Dźwięczny, .głośny łoskot rozbrzmiał w całej osadzie, ogłaszając początek wypraw na morsy. Kajak Loka był największy ze wszystkich. Mógł unieść cztery morsy. —..."

Alitet odchodzi w góry - strona 122
" — Oprawcie czwartego morsa. Nie bójcie się, łódź uniesie — zarządził z przekonaniem i dumą. �?owcy szybko i wesoło ostrzyli noże gotując się do wypełnienia rozkazu starego, a ten naglił ich i naglił. Do brzegu — dobre dziesięć kilometrów, trzeba zdążyć odwieźć łup i..."

Alitet odchodzi w góry - strona 123
" Usiadł ciężko na wiedeńskim krześle i spoglądał drwiąco na Rosjankę. — Cóż ty tak na mnie patrzysz, Loku? — Widziałem, jak odprowadzałaś nad morze łowców spółdzielni. Mnie nie przyszłaś pożegnać. A przecież ja jestem lepszym myśliwym — rzekł z urazą. — Nie..."

Alitet odchodzi w góry - strona 124
" Koczownicy, Hodowcy renów — byli najbardziej zacofaną grupą wśród ludności ziemi czukockiej. Ich wędrowny tryb życia utrudniał zorganizowanie władzy radzieckiej. Pomimo to jednak wieści o nowym życiu i nowym prawie dotarty także i do nich. Rusakow był nie tylko kupcem. Wymieniał..."

Alitet odchodzi w góry - strona 125
" — Zwariowałeś! — powiedziała. — Wyprawy na morsy się zaczęły, a ty zabrałeś łowców w góry. — Morsy się pokazały? — żywo zainteresował się Rusakow. — Oczywiście. Lok chodzi i kpi sobie z członków zrzeszenia. „Szalupa śpi, motor śpi�? — tak powtarza ciągle...."

Alitet odchodzi w góry - strona 126
" — Cha-cha! Nadrobić, co zaniedbali. Popłynęli zbierać to, co zostawił Lok. Pięć morsów wczoraj porzuciłem na krach... Nagle rozległ się warkot motoru. Zza skalistego przylądka ukazała się szalupa. Płynęła jak biały łabędź po górskim jeziorze, Lok spojrzał swym bystrym..."

Alitet odchodzi w góry - strona 127
" — Skądże on jest twoim przyjacielem? Górski baran — to też twój przyjaciel? — Wszyscy Rosjanie, którzy mieszkają na wybrzeżu — to moi przyjaciele. Tak powiedział nauczyciel — odrzekł zadzierzyście Waamczo. — I �?oś jest twoim przyjacielem? — Rozumie się! —..."

Alitet odchodzi w góry - strona 128
" Lok domyślił się, że łowcy zawrócili z drogi tylko dlatego, że zauważyli kierującą się tutaj szalupę Waamcza. Płonąc z ciekawości Lok także poszedł do Rusakowa. — Anno, gdzie mężczyźni? — spytał. — W pokoju. — I Waamczo, i Tewlankau? — Wszyscy, Loku...."

Alitet odchodzi w góry - strona 129
" i łowcy ułożyli sprzęt myśliwski, na morzu rozległy się strzały: to Lok zaczął już łowy. Zebranie się skończyło i dwie szalupy ruszyły na morze. Kiedy podpłynęły do pól lodowych, stanowiących teren polowania, Lok już załadował zabitą zwierzynę i wracał na wybrzeże...."

Alitet odchodzi w góry - strona 130
" Wkrótce obok kajaka Loka przemknęła i druga szalupa, również naładowana morsami. Szalupy należące do spółdzielni zdążyły już dwukrotnie przewieźć łup na brzeg, a�? Lok dopiero pierwszy raz wrócił na morze. Przepłoszone wystrzałami morsy ześliznęły się z lodów i dalszy..."

Alitet odchodzi w góry - strona 131
" „No, a szalupa? I to jaka szalupa! A baby — nawet one nazwozily tyle morsów!... A Tewlankau? Czyż to myśliwy? Czyż lepiej ode mnie zna życie i zwyczaje zwierząt? Motor podwozi go pod sam nos morsa! Niech no on na kajaku spróbuje mnie dopędzić... Wesoło im teraz, tym ludziom zza..."

Alitet odchodzi w góry - strona 132
" — Rusakow powiedział, że motor można zawiesić z tyłu za rufą kajaka. Mówi, że doskonale da się to zrobić. Tam trzeba tylko przybić dużymi gwoździami grubą deskę. — Nie. Gwoździami nie można. Ja ją dobrze przymocuję rzemieniami. Tewlankau bardzo się ucieszył, że Lok..."

Alitet odchodzi w góry - strona 133
" ROZDZIA�? CZWARTY Inżynier Diagilew zamierzał spędzić w górach tylko lato, a tymczasem został i na zimą. Przyzwyczajony do życia obozowego, wędrował od osady do osady, studiując topografię terenu na tej olbrzymiej białej plamie. Opracowywał schematyczną mapę..."

Alitet odchodzi w góry - strona 134
" dzie korzystnie sprzedać tego rosyjskiego „miłującego wolność�? inżyniera... Kiedy Amerykanin przywiózł gości do swego domostwa, od razu zauważył zniknięcie motoru. — Jakiemu diabłu potrzebny był mój silnik? — wykrzyknął wziąwszy się pod boki i rozkraczywszy..."

Alitet odchodzi w góry - strona 135
" silnie przygrzewa. Mogą pani służyć swoim zapasowym ubraniem roboczym. Nie jest pani malutką kobietką — w sam raz będzie na panią — i mister Nick wydostał kombinezon z granatowego grubego sukna, doskonałe buty wycieczkowi i getry. — Cudownie! Skorzystam, by się przekształcić..."

Alitet odchodzi w góry - strona 136
" Witając się z żoną Sablera geolog uśmiechnął się i powiedział: — A wy, Walentyno Jurjewno, kwitniecie w tych śniegach. Bardzo wam do twarzy w tym granatowym kombinezonie i getrach! — Dziękuję panu. To męskie ubranie. Trochę na mnie za obszerne, ale to nic. Prezent od pana..."

Alitet odchodzi w góry - strona 137
" czerwoni — przecież to barbarzyńcy! Ja przed rewolucją pracowałem razem z pewnym wybitnym inżynierem nad zagadnieniem wytrzymałości metali. Był to człowiek wyjątkowo zdolny. Mógł naprawdę wzbogacić naukę rosyjską. I wie pan, co oni z nim zrobili?, — Co? — oschle zapytał..."

Alitet odchodzi w góry - strona 138
" — Amerykanie to ludzie interesu — ciągnął dalej Nick — I umieją cenić inżynierów, którzy są im potrzebni. — Ale ja nie jestem odpowiednim dla was towarem, mister Nick. Moją rosyjską duszę do głębi oburza fakt, że wy tu przebywacie. Wiem, że Rosja Radziecka nie zapraszała..."

Alitet odchodzi w góry - strona 139
" — Nigdy nie przypuszczałem, że wy, kobieta uważająca się za człowieka kulturalnego, tak wspaniale przyswoiliście sobie zwyczaje zdeklarowanych bandytów. Walentyna Jurjewna roześmiała się głośno. — Przecież jestem łowcą! — Mister Diagileff! Czekam na pańską decyzję —..."

Alitet odchodzi w góry - strona 140
" ROZDZIA�? PIĄTY Omrytagen nie spał całą noc. W namiocie było ciemno, a mimo to oczy mu się nie zamykały. Zgoła niezwykłe myśli kłębiły mu się w głowie. Oto już wiele lat minęło od czasu, gdy sprawił sobie żonę i sześć psów, ale dotąd nikomu jeszcze nie..."

Alitet odchodzi w góry - strona 141
" ściółki, wsunął pończochy w torbazy, ręką wygładził w nich wszystkie zmarszczki na całej podeszwie. Teraz dopiero mógł już wciągnąć obuwie na nogi. Oparł się na łokciach, zadarł nogi do góry i z godnością rozkazał żonie: — Zawiąż no mi dobrze rzemienie! Kobieta..."

Alitet odchodzi w góry - strona 142
" Kiedy Pilak wyruszył na foki, jego synek, głupi jeszcze, zrobił na kiju swoje własne, nowe nacięcia. Wykonał je tak wprawnie i umiejętnie, że Pilak nie mógł odróżnić nacięć własnych od dodanych przez chłopca. Całkiem mu się wszystko przez to pomyliło. Dobrze, że Omrytagen..."

Alitet odchodzi w góry - strona 143
" — Tu jest złe miejsce — rzekł Pilak. — Ludzie nigdy tu nie mieszkali. Nawet mój dziad nie pamięta, żeby tu kiedykolwiek stały jarangi. Niedobre miejsce. — A wy dokąd idziecie? — przerwał mu Alitet. — Kazano nam przyjść na Święto Mówienia. — Ejże? I ty, Omrytagenie,..."

Alitet odchodzi w góry - strona 144
" — To nic, Uakat. Potem osobno będzie Święto Kobiet. Teraz zbierają się tylko łowcy — dodał Dworkin. — A czyż my, enmakajskie kobiety, jesteśmy złymi łowcami? Nie widziałeś? — spytała podstępnie Uakat. — Zrobiłaś się zanadto gadatliwa! — rozgniewał się..."

Alitet odchodzi w góry - strona 145
" tego, świadomie zwalniając każdy ruch, popisywał się swą umiejętnością obchodzenia się z takim skomplikowanym mechanizmem. Okręcił „głowę�? motoru cienkim rzemykiem i trzymając jego koniec w ręce zawołał do nauczyciela, który siedział na rufie przy sterze: — Dworkin,..."

Alitet odchodzi w góry - strona 146
" — Nie, Loku, nie zabiłem. Starzec spojrzał z triumfem na Rusakowa czekając, jak rosyjski kupiec wypłacze się z kłopotliwej sytuacji. Ale Rusakow milczał, jak gdyby istotnie słowa Loka zbiły go z tropu. — Widzisz — ciągnął dalej starzec — a ja zabiłem. I to nie jednego w..."

Alitet odchodzi w góry - strona 147
" — Nie. Ale jakiś papier dla ciebie przywieźli — i podała mu list w zaklejonej kopercie. Chochłow rozerwał kopertę i niespokojnie pogrążył się w czytaniu List brzmiał: „Towarzyszu Chochłow. Jeżdżąc z towarami po koczowiskach natknąłem się na siedzibę Amerykanina Nicka,..."

Alitet odchodzi w góry - strona 148
" wodospadu, prawy brzeg rzeki, trzydzieści pięć kilometrów w górę dopływu Iczuń. 19 maja W. D�? — Aha! — wykrzyknął Chochłow przeczytawszy list. Zanurzywszy wszystkie pięć palców w swej wspaniałej czuprynie, z bólem w sercu pomyślał: „A jeśli oni wszyscy zbiorą się tam..."

Alitet odchodzi w góry - strona 149
" W ciągu dnia milicjant spał, a nocami sam. obserwował rzekę. Noce były jasne i różniły się od dni jedynie tym, że były chłodniejsze. Chochłow pojechał na Gęsią Wyspę i przywiózł prawie cały kajak jaj. �?owił ryby zapuszczając w rzekę sieć na długim kiju. Ryb wyciągali..."

Alitet odchodzi w góry - strona 150
" — A karabin od czego? W ostateczności wystrzelam ich — i sprawa skończona! — Postój! — zawołał donośnie jednooki Lok. — Pijemy herbatę! Pomimo że słońce mocno przygrzewało, starzec był ubrany w ozdobną, barwną kuchlankę i�? piękne fokowe haftowane..."

Alitet odchodzi w góry - strona 151
" — Dwadzieścia dziewięć sztuk! — zawołał. — A weź kij, zapuść sieć — i za pół godziny znów będzie tyle samo — rzekł milicjant. — Ej, Chochłow, ty masz wygody!... Żyć, nie umierać! — zachwycał się nauczyciel. — Ja też wcale nie wybieram się na tamten..."

Alitet odchodzi w góry - strona 152
" Lok jadł suszoną rybę trzymając ją obiema rękami. — Loku! — zwrócił się do niego Rusakow. — Ci 1-ludzie na morzu oszukali �?-łosia. Trzeba ich do-dop-pędzić i zawieźć d-do Komitetu Rewolucyjnego. — Napijemy się herbatki i dopędzimy ich. Nigdzie się nie podzieją. —..."

Alitet odchodzi w góry - strona 153
" Kajak z podniesionym w górę dziobem pomknął po spokojnym morzu ku krawędzi pola lodowego. Wśród płynących panowało milczenie. Lok zajął miejsce na rufie przy sterze. U nóg jego leżał Rusakow, od czasu do czasu regulujący motor. Chochłow, bez czapki, usadowił się przy burcie, z..."

Alitet odchodzi w góry - strona 154
" — Nie macie prawa ze mną tak postępować! Jestem obywatelem Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej i znajduję się na wodach eksterytorialnych! — Milczeć! W przeciwnym razie — kula w łeb! — krzyknął milicjant. Kajak holował szalupę. Lok siedział na jego rufie, Waamczo..."

Alitet odchodzi w góry - strona 155
" dziesięć. Delegaci rozeszli się po Jarangach i dzielili nawzajem nowinami. Nigdy jeszcze nie zjechało się tu tyle ludzi z całego wybrzeża. �?oś siedział u siebie w gabinecie i ostatni raz przeglądał swój referat pod tytułem: „Rady rodowe a kwestia narodowa�?. Dziwna rzecz! Sam..."

Alitet odchodzi w góry - strona 156
" cinek pracy za najważniejszy. Kiedy jeszcze był maszynistą, sądził, że cały świat opiera się na kolei: gdyby jej nie było — ludzkość zginęłaby. W czasie wojny domowej mniemał, że o wszystkim decyduje pociąg pancerny. Bez niego nie ma mowy o wygraniu wojny. W tej chwili..."

Alitet odchodzi w góry - strona 157
" Witając się z Chochłowem �?oś popatrzył na niego surowo i spytał niezadowolony: — Cóż ty, w błazna się zmieniłeś? Komedianta z siebie robisz? Chochłow wstydliwie przesunął ręką po lśniącym czubku głowy, po wiszących dokoła kosmykach włosów — i wskazując na..."

Alitet odchodzi w góry - strona 158
" Starzec był w siódmym niebie, ze sam naczelnik ma o nim takie wysokie mniemanie. Pomimo to jednak, nie pomniejszając swej wartości, rzekł: — Tak, znam trochę życie. Mówisz, że ludzie powinni mnie słuchać? — powtórzył tonem pytania. — Tak muszą mnie słuchać. Jestem teraz..."

Alitet odchodzi w góry - strona 159
" ROZDZIA�? ÓSMY Konferencja zaczęła się wczesnym rankiem. Stary Iljicz, Lok, Rusakow, doktor Piotr Pietrowicz i Waamczo zajęli miejsca za stołem prezydialnym. �?oś usiadł obok Waamcza. Na ławkach w sali rozlokowało się około pół setki delegatów i gości przybyłych z..."

Alitet odchodzi w góry - strona 160
" — Oto ci dwaj ludzie — Lenin I Stalin — utworzyli władzę radziecką. Według ich nauki wszystkie narody na naszej ziemi powinny żyć w przyjaźni i wzajemnym poszanowaniu. To oni — ci dwaj ludzie — stworzyli nowe prawo. Umacniali je w ustawicznej walce ze złymi ludźmi. Wy sami..."

Alitet odchodzi w góry - strona 161
" Zabierali głos Waamczo, Jarak, Osipow i inni delegaci. Wielu z nich zbaczało od tematu poruszonego w referacie przez �?osia, ale wszyscy mówili o nowym życiu. — A mnie wolno coś powiedzieć? — spytał nieśmiało Omryrtagen. — Oczywiście. Nawet powinieneś — odrzekł �?oś. — W..."

Alitet odchodzi w góry - strona 162
" kajaka miotać harpuny; szalupy, po pięć z każdej strony, okrążą potężnego zwierza i będą strzelać mu w głowę kulami dum-dum; na pierwszej szalupie popłynie Iljicz. — Ej! Sternicy! Do mnie! — grzmiącym głosem dawał rozkazy Lok. Wieloryb płynął powoli i spokojnie...."

Alitet odchodzi w góry - strona 163
" Kajak dotknął grzbietu wieloryba, czterej łowcy cisnęli w niego harpuny i cztery pęcherze z powietrzem położyły się na wodzie. Morze zakotłowało się i kajak znalazł się nagle na grzebieniu potężnej fali. — Motor! — zawołał Lok. Rusakow, blady, szarpnął linkę, motor..."

Alitet odchodzi w góry - strona 164
" Przerwawszy pościg za wielorybem, lecz nie spuszczając go go z oczu, szalupa i kajak krążyły razem. — Niech poholuje pęcherze — powiedział Lok. — Niech się pomęczy — dodał Iljicz. Nakruszyli do fajek „papuszy�? i zapalili. — Prędko idzie polowanie! — odezwał..."

Alitet odchodzi w góry - strona 165
" wieloryb szarpnął i łodzi groziło zatopienie. Ale olbrzym płynął po powierzchni i ciągnął kajak za sobą. Starzec trzymał rzemień w rękach jak lejce, jakby jechał renami. Wieloryb rzucał się w stronę otwartego morza,, to znów płynął równolegle do brzegu albo zawracał, a..."

Alitet odchodzi w góry - strona 166
" — Nikito Siergiejewiczu! — zawołał Mołodcow, — Nie pozwalają mi robić zdjęć! — Dlaczego, Loku, nie można? — zainteresował się �?oś. — Raz ubiłem wieloryba i Merykanie tak właśnie zrobili. Potem trzy lata nie widziałem wieloryba, Nie można! — O, jeśli tak, to..."

Alitet odchodzi w góry - strona 167
" dliwość w życiu, nazywają się komunistami. Chcesz wstąpić do zrzeszenia komunistów? Waamczo długo myślał. — �?osiu! — rzekł w końcu. — Zrobię tak, jak mi poradzisz. Prawdę życia długo widziałem z daleka. Teraz widzę ją z bliska. I cofać się z tej drogi nie będę...."

Alitet odchodzi w góry - strona 168
" niu chwaliłeś mój kajak. Rozumiesz się na rzeczy. Żeby przerobić życie, kazałeś kupcom, by przywieźli motory dla kajaków. Niech właściciele łodzi, którzy dostaną motory, przyjadą do mnie. Ja im opowiem, jak należy przymocować motor do kajaka. Było nie było: zacznę pomagać..."

Alitet odchodzi w góry - strona 169
" gdzie schować: w odzieży jego nie było ani jednej kieszeni. Wyjął kapciuch, włożył legitymację razem z „papuszą�?, wetknął kapciuch z powrotem za pas i wyszedł daleko poza osiedle. „Jutro od rana zacznie się Święto Wieloryba. Lok będzie siedział na najpocześniejszym..."

Alitet odchodzi w góry - strona 170
" pomocą aparatu i przeciągniętych w górze drucików wiedział o wszystkim, co się działo na szerokim świecie. Zadziwiający człowiek z tego Mołodcowa! Nawet �?oś — i ten wypytuje go o nowiny. Słusznie, bez nowin człowiek nie może się obejść. Śnieg już stopniał, lecz..."

Alitet odchodzi w góry - strona 171
" kając jakiejś ambry. A kiedy ją znajdowali, cieszył się nie tylko kapitan — cieszyli się wszyscy. Tak, Jarakowi dotychczas wydawało się, że zna dobrze ich życie. Dopiero teraz uświadomił sobie, że tak nie jest. Na wspomnienie, jak Charlie-Czerwony Nos wyciągał go za nogę z..."

Alitet odchodzi w góry - strona 172
" Na zboczu góry zamajaczyły jarangi osady Loren. Jarak krzyknął na psy i podjechał do domu faktorii. Przywitał go Żochow. — No, co słychać, delegacie? — spytał szyderczo. — Zajdź do mnie, opowiedz. Weszli do pokoju, Żochow postawił na stole butelkę wódki. — Muszę..."

Alitet odchodzi w góry - strona 173
" — Jak Charlie leżysz w łóżku! O, jakie masz okrągłe oczki! Ej, ty! — zażartował Jarak. Dziecko wydęło policzki i zaczęło płakać. — Płaczesz? Dlaczego? Popatrz! — i ojciec wyjąwszy legitymację partyjną pomachał czerwoną książeczką przed samym noskiem malca. —..."

Alitet odchodzi w góry - strona 174
" ROZDZIA�? JEDENASTY Był jasny, słoneczny dzień. Przejrzyste, lazurowe niebo przeglądało się w spokojnym morzu. Na widnokręgu nie ukazał się jeszcze parowiec, ale wszystkich mieszkańców osady Loren ogarnęło już owa miłe podniecenie, jakie ogarnia ludzi Północy, kiedy..."

Alitet odchodzi w góry - strona 175
" — Widzisz, Jaraku, nie zginąłem na Wielkiej Ziemi. Pamiętasz, jak naradzaliśmy się w tundrze? — Mówiłem ci przecież, że nie zginiesz. Ajje pociągnął przyjaciela za ubranie i popisując się nowymi wyrazami rzekł: — A garnitur masz — jak bosman z Władywostoku. No,..."

Alitet odchodzi w góry - strona 176
" — Siadajcie, siadajcie! Wszyscy siadajcie! — zachęcał Ajje. Pierwsi rzucili się do łodzi mali chłopcy, polem, spoglądając nieufnie na Ajjego, ruszyli dorośli. — Misza, zapuszczaj motor! — krzyknął Ajje w okienko małego domku zbudowanego na pokładzie kutra. Sam ujął koło..."

Alitet odchodzi w góry - strona 177
" — Ajje, będziesz musiał natychmiast wyjechać służbowo. Trzeba odwieźć Natalię Siemionownę. Chce jeszcze dzisiaj dostać się do Komitetu Rewolucyjnego. — Proszę bardzo! — odrzekł rozpromieniony Ajje. Popłynąć wzdłuż wybrzeża i samemu prowadzić kuter — o takiej nowinie..."

Alitet odchodzi w góry - strona 178
" w klatkach wielkich domów, a potem parostatkami wywozić w niewiadomym kierunku. Koczujący w pobliżu hodowcy renów opuścili swe odwieczne pastwiska i wywędrowali daleko w tundrę. Tam opowiadali, że pastuch Ajje stał się „maszynowym człowiekiem�?, stracił rozum i przestał być..."

Alitet odchodzi w góry - strona 179
" święto! — Ajje pomyślał chwilą i dodał uroczyście: — To będzie nasze Święto Sprawiedliwego Życia! Miał na sobie marynarkę, a pod nią jaskrawą koszulą. Jego gęste, czarne włosy były na rosyjską modłę krótko podstrzyżone i sterczały do góry, Mówił, jak przyjmowano..."

Alitet odchodzi w góry - strona 180
" �?owcy szybko wyszli z jarangi. Któryś z młodych podbiegł do starca i podał mu rozłożyste rogi rena. Ten obejrzał je uważnie, bez pośpiechu, wyciągnął nóż i zrobił nacięcie na samym koniuszku malutkiego odrostka. — Tutaj — pokazał. — Dobrze — odrzekł Ajje. Dano mu..."

Alitet odchodzi w góry - strona 181
" Przesunięto cel bliżej. Rozległ się wystrzał i znów cały tłum rzucił się ku rogom, Ajje został tylko we dwójkę ze starcem. — Jest, jest! — wołali radośnie myśliwi. Ajje zerwał się i odetchnął z ulgą. Rogi przyniesiono starcowi. Dotknął palcami odłupanego końca i..."

Alitet odchodzi w góry - strona 182
" Na całym wybrzeżu Rosjanie wytrwale zaczęli pomagać biedakom. Oni to wypędzili z tych stron głód swymi „szalupami-samochodami i nowym prawem życia. — O, to dopiero początek! — mówił nauczyciel. Mięsa było dużo i każda z kobiet bez uszczerbku dla gospodarstwa mogła oddać..."

Alitet odchodzi w góry - strona 183
" Tygrena domyślała się, że Alitet wkrótce porzuci wybrzeże i na zawsze wyruszy w góry. Leżał zły i nieprzyjaźnie popatrywał na ojca — Korauge. Znienawidził i jego. Niezadowolenie i wrogość zagościły w jarandze. — Ciągle leżysz? Nie zaszkodziłoby postarać się o tłuszcz..."

Alitet odchodzi w góry - strona 184
" — Dawaj psy! Trzeba co prędzej przygotować się do koczowniczego życia! Twarz jego była niesamowicie zła i straszna kiedy ubrany w podróżną odzież podszedł do sań, do których Tygrena zaprzęgała psy. Robiła to szybko, nie mogła ukryć radości, że Alitet nareszcie wyjeżdża z..."

Alitet odchodzi w góry - strona 185
" zejrzyj się, Tygreno, naokoło; ile ludzi uwolniło się z potrzasków Aliteta, a teraz weselą się jak polarne lisy na wiosnę. Tylko ty jedna siedzisz w niewoli. Rosjanie chcą ciebie z niej wyciągnąć, a ty się bronisz. Dlaczego? Podoba ci się życie w potrzasku? — Nie, Waamczo...."

Alitet odchodzi w góry - strona 186
" — Szalona! — krzyknął starzec. — Czym prędzej ugryź się w język! Zanadto się rozzuchwalił. — Daj mi spokój!... — ze wzburzeniem zaczęła Tygrena i zapragnęła podbiec do starego, nadeptać na jego chudą szyję tak, żeby z gardła wydobyły się nie słowa, lecz..."

Alitet odchodzi w góry - strona 187
" — Dobry wieczór, Tygreno — powiedział Dworkin wyciągając do niej rękę. — Usiądź! Usiądź i ty, Waamczo! Nauczyciel oglądał jakieś papiery. Tygrena śledziła oczami każdy jego ruch. — Tygreno, przyszedł do ciebie list od Ajjego. Oto, co pisze: „Tygreno, ja, Ajje,..."

Alitet odchodzi w góry - strona 188
" — Mówię ci przecież, Tygreno, że ten list napisał Ajje Ja nie wymyślam. Wcale nie chcę żartować z twego ciężkiego życia. Mówię prawdę. Ajje wzywa ciebie, więc jedź natychmiast. Nie bój się. Tam znajdziesz obrońców. Dawno już czas, byś rzuciła do diabła tego Aliteta...."

Alitet odchodzi w góry - strona 189
" — i wyprowadziła go na dwór. — Nauczycielu, niech Ajwam tu zostanie. Chyba zaprzęgnę moje psy. Nadbiegła przerażona Narginaut. — Stary umiera — powiedziała szeptem, — Niech umiera — obojętnie odrzuciła Tygrena. — Tak, co prawda, czas mu już umrzeć — przyznała..."

Alitet odchodzi w góry - strona 190
" Wśród ludzi radzieckich powstała tradycja czczenia rocznicy wielkiego święta osiągnięciami w pracy. Tak też witano uroczystość i na brzegu zimnego północnego morza. Na budynkach stały wysokie maszty z łopoczącymi na wietrze jaskrawoczerwonymi flagami. Zaczęła się już prawdziwa..."

Alitet odchodzi w góry - strona 191
" — Spójrz, Andriusza, co się zrobiło z Jaraka! Prawdziwy fachowiec! — Ajje i Mary kazali mi włożyć na siebie to wszystko — bąknął zmieszany Jarak, jakby przepraszając za swoje ubranie. — Ajje mówił, że w Moskwie wszyscy ludzie stroją się na święto. 1 pętlę tę sam mi..."

Alitet odchodzi w góry - strona 192
" — Będziemy musieli zamówić jeszcze jeden dom — powiedział Andriej. — Po co? Dom już jest. Przecież zamykamy szpitalik w Loren. Doktor Piotr Pietrowicz też się tu przenosi. Przewieziemy jego szpital — i już masz „Dom �?owcy�?. — A mnie powierzysz tam funkcję..."

Alitet odchodzi w góry - strona 193
" Ajje podszedł do kozłów, szarpnął sznur kółka rozpędowego Motor zawarczał i w jednej chwili pokój napełnił się dymem. Na hałas wbiegli �?oś, Andriej i Jarak. — Co się tu dzieje?! — wykrzyknął �?oś. — Cała fabryka! Ajje wyłączył motor i powiedział poważnie: —..."

Alitet odchodzi w góry - strona 194
" Pierwsza nagroda — na przykład w wyścigach zaprzęgów — winchester. — Winchester? — zdziwił się �?oś. — Nie dziw się, Nikito Siergiejewiczu. Mam na to asygnatę. Spytaj Ajjego, jaki się już zrobił ruch na wiadomość, że pierwsza nagroda — to strzelba. Przecież to nie..."

Alitet odchodzi w góry - strona 195
" stanowiła wyjść na dwór. Silny mróz przepędza ciężkie myśli, tak. jak śnieg gasi płomienie ogniska. Zwróciła się już w kierunku wyjścia, gdy nagle posłyszała głos Ajjego: — Teraz będzie przemawiać Natalia Siemionowna — powiedział. Tak, to prawdziwy jego..."

Alitet odchodzi w góry - strona 196
" — Nieprawdę mówi! Na dźwięk jej głosu Ajje odwrócił się i podniósłszy się nieco, zobaczył ukochaną. W mgnieniu oka zeskoczył z podwyższenia i rozsuwając przed sobą tłoczących się przy wejściu ludzi, rzucił się w jej kierunku. Ale Tygreny już nie było. Ajje wybiegł z..."

Alitet odchodzi w góry - strona 197
" I chociaż dobrze wiedział, że Tygreny nie zadziwi naczelnikami z Moskwy, jednak słowa same ulatywały mu z ust. Widząc, że Tygrena przyjmuje to zupełnie obojętnie, szybko zmienił temat: — A gdzie malec? — Zostawiłam go tymczasem u Rultyny. To dobra kobieta. — Trzeba go zabrać..."

Alitet odchodzi w góry - strona 198
" Zerwał się z miejsca i wymachując rękami pobiegł co sił, zapomniawszy o całym zebraniu i o swej roli tłumacza. Koło Tygreny niespodziewanie zabłysło światełko. Drgnęła i zakryła twarz rękami. — Przelękłaś się? — spytała Natalia Siemionowna i zgasiła latarkę..."

Alitet odchodzi w góry - strona 199
" — I ty sądzisz, że wytłumaczyłaś jej cośkolwiek? To wszystko, Natalio Siemionowno, robi się u nas zupełnie inaczej. Jednym słowem, egzaminu na instruktora politycznego nie zdałaś! — Skoro ty wiesz, jak się to robi, wytłumacz jej sam! — odparła Natasza z lekką urazą w..."

Alitet odchodzi w góry - strona 200
" Zdawało się jej, że Andriej, młody naczelnik, wymyślał rosyjskiej kobiecie za to, że przyprowadziła ją, żonę Aliteta, do jego mieszkania. Usiadła przy stole, ruchem ramion zrzuciła po pas swą kuchlankę i rękawy obszyte futrem rosomaka opadły na podłogę. Miała na sobie..."

Alitet odchodzi w góry - strona 201
" — Świetnie! Lubię hulać na weselach. To Tygrena? Dobry wieczór, Tygreno! — �?oś z wesołym uśmiechem wyciągnął do niej rękę, kobieta lękliwie podała mu swoją. Naczelnik rozmawiał z nią łagodnie, życzliwie, Ajje zaś patrząc na nich przeżywał najszczęśliwsze chwile w..."

Alitet odchodzi w góry - strona 202
" Uwagę łowców przyciągają dwa olbrzymie budynki, które tak nieoczekiwanie tu wyrosły. Przybrzeżny pas z dawien dawna był ojczyzną niezliczonych stad kaczek: białoskrzydłych, ogoniastych, srebrzystych. Żwawe kuliki spokojnie biegają tutaj po nadmorskim piasku. Dalej od morza..."

Alitet odchodzi w góry - strona 203
" mówią o niej. Kobiety same nie wiedzą, jakie stanowisko zająć wobec postępku Tygreny. Nawet starcy — i ci są zbici z tropu: jak ocenić ucieczką Czukczanki pod opiekę Rosjan? Złamała obyczaje ludu, ale przecież sam Alitet także je złamał. Rosjanie pochwalają jej postępek:..."

Alitet odchodzi w góry - strona 204
" — Bierz, bierz! — Ajje z radością podał broń. — Waamczo trafił tylko dwa razy, a trzeba trzy. Siadając na śniegu Tygrena spojrzała na Waamcza i rzuciła ze śmiechem: — Ech, ty, Waamczo! Prymus straciłeś! Waamczo zmieszał się i nic nie odpowiedział. Rozległ się huk..."

Alitet odchodzi w góry - strona 205
" cia nagroda, ale w porównaniu ze strzelbą — to wszystko błachostki! worek mąki, kupon perkalu, tytoń i różne drobiazgi. — No, jak tam, Iljicz? — zagadnął wesoło �?oś. Staruszek mrugnął chytrze, lecz z przekonaniem, jeszcze raz podbiegł do przodownika i poprawił na nim..."

Alitet odchodzi w góry - strona 206
" — Jarak! Jarak! — Ajje! Ajje! Jak należało się spodziewać, te dwa zaprzęgi silnych, rosłych psów wysunęły się na czoło. Psy cwałowały obok siebie błyskając rozszalałymi, złymi ślepiami. Wystarczyło, by jeden z zaprzęgów choć trochę wysforował się naprzód, już drugi..."

Alitet odchodzi w góry - strona 207
" Jednakże nigdy jeszcze nie było takich zawodów jak w ów dzień koło wielkich drewnianych jarang rosyjskich. Nowe święto, wprowadzone przez Rewolucją Październikową, było świętem nowego życia i powszechnej radości, wchłonęło więc w siebie wszystko, co najlepsze z tradycji..."

Alitet odchodzi w góry - strona 208
" — Te młodziki mają się jeszcze czego nauczyć od nas starych — rzekł mentorskim tonem Iljicz. — Widzisz, jakie święto, Tygreno? To myśmy z Andriejem je urządzili. Ja jestem pomocnikiem Andrieja! — z dumą stwierdził Ajje. ROZDZIA�? SIEDEMNASTY Wieść o śmierci..."

Alitet odchodzi w góry - strona 209
" I Alitet nie znajdował odpowiedzi na dręczące go pytania. Przyjechał do domu, wypytał szczegółowo Narginaut o wszystko, co się wydarzyło w czasie jego nieobecności, i me zatrzymując się w Enmakaj ruszył w pogoń za Tygreną. Pomny na swą starą przyjaźń z Lokiem, postanowił do..."

Alitet odchodzi w góry - strona 210
" — Jakoś nie zauważyłem tego — rzekł Lok złośliwie, świdrując Aliteta swym jednym okiem. — Merykanie byli lepsi. — Lepsi? — powtórzył Lok tonem pytania i natychmiast sam odpowiedział: — Rosjanie także mają głowę na karku. Co prawda, nie wszyscy. Ale ci starsi — to..."

Alitet odchodzi w góry - strona 211
" — Stado renów? — spytał zaciekawiony Lok. — Chcesz podarować mi stado renów? Jakoś nic z tego nie mogę pojąć. Czyż ja jestem twoim krewnym? — Ty będziesz pomagać mnie, a ja tobie. — Pomyślę. Naradzę się z �?osiem. To mądry człowiek. Został moim przyjacielem. — Nie..."

Alitet odchodzi w góry - strona 212
" — Napijmy się lepiej herbaty — rzekł Lok. Alitet podniósł się z miejsca i oświadczył: Ja nie chcę herbaty. Spieszę się. Zaraz jadę. — Hm, myślisz, że Loka można oszukać? Nie oszukasz! Akurat ja ci uwierzę, że nie chcesz herbaty! No, śpiesz się sobie, śpiesz!..."

Alitet odchodzi w góry - strona 213
" — Co, będziecie nam dawać szprycę? — uśmiechnął się Żukow. — Tak. Teraz sprawa kursów. Nie zapominaj, że na twoim odcinku wybrzeża trzeba za wszelką�? cenę przed początkiem morskiego sezonu łowieckiego przeszkolić ludzi w obsłudze motorów. Niebawem przyjedzie do ciebie..."

Alitet odchodzi w góry - strona 214
" — Berto! Spójrz, o tak zamykaj drzwi! Jak posłyszysz głos mój albo Ajjego, wtedy otwieraj! Ajje wciągnął „podpórkę�? — łóżko na wysokich nogach — i jako znawca życia tańgów zaczął rozkładać pościel. Wziął Ajwama, posadził go w małym łóżeczku i powiedział: —..."

Alitet odchodzi w góry - strona 215
" Woda bryzgała na wszystkie strony, jakby w kałuży trzepotało skrzydłami małe kaczątko. — Dobrze, Nataszo, dobrze! — mówiła Tygrena po rosyjsku, choć w głębi duszy wcale nie podzielała tej bezsensownej zachcianki. A jednak dziecko wcale nie czuło się źle, jakby istotnie..."

Alitet odchodzi w góry - strona 216
" — Przestałaś być czukocką kobietą i nie boisz się łamać praw naszego ludu?! Myślisz, że twój szalony postępek podoba się duchom? Tygrena cofnęła się o krok. Chciałaby krzyczeć, ale głos jej uwiązł w gardle. — Nie cofaj się przede mną. Jestem twoim mężem. Przez..."

Alitet odchodzi w góry - strona 217
" uwiesiła się przy haczyku całym ciężarem swego ciała i powiedziała gniewnie: — Ty dużo mówisz, kiedy nie widzisz Aliteta! Teraz, ledwie usłyszałaś jego głos, już się przelękłaś i chcesz ustąpić mu z drogi. Okazałaś się słaba jak łania renifera wobec wilka. Ja nie..."

Alitet odchodzi w góry - strona 218
" ROZDZIA�? DZIEWIĘTNASTY Na wybrzeżu zdarzyło się coś niebywałego. Rosjanie zamknęli Aliteta w drewnianej jarandze i siedzi tam jak foka w sieci. Nowina ta rozniosła się lotem błyskawicy, rozrastając się do niesamowitych rozmiarów...."

Alitet odchodzi w góry - strona 219
" — Słusznie, słusznie, �?oś! — zawołał Ajje. — Trzeba ludziom opowiedzieć i wskazać prawdę. — Tak, przyjaciele — rzekł �?oś. — Ani przez chwilę nie wątpię, że zlikwidujemy te wszystkie niedorzeczne brednie. I to bardzo szybko. Zorganizujemy publiczny sąd. Trzeba tylko..."

Alitet odchodzi w góry - strona 220
" — No, co u ciebie słychać, Tygreno? — zagadnął �?oś. — Dlaczego wysiałeś Ajjego tak daleko? — spytała z niepokojem. — Alitet przecież jest tutaj. Z pewnością zrobił się teraz całkiem zły. Wyłamie ścianę w drewnianej jarandze i wyjdzie na swobodę. On jest silny...."

Alitet odchodzi w góry - strona 221
" dzo kuszące! Pewnie i tak później człowiek by się wszystkiego dowiedział, ale posłuchać rozprawy samemu — to dwa razy ciekawsze. I nie bacząc, że sezon łowiecki był w całej pełni, myśliwi postanowili udać się do Ośrodka Kultury. Niech przez kilka dni kobiety pilnują..."

Alitet odchodzi w góry - strona 222
" Alitet przez chwilę milczał nie ruszając się z miejsca i rozglądając się dookoła, wreszcie rzekł: — Po co ja będę wstawał? Język jednakowo obraca się w ustach i kiedy człowiek stoi, i kiedy leży, i kiedy siedzi. Czemu mam stać? Popatrz, wszyscy wokoło siedzą. — Niech sobie..."

Alitet odchodzi w góry - strona 223
" — Wszystko jedno. Niech mu będzie Alitet — rzekł Iljicz zbity z tropu i poprawiwszy na sobie pas ciągnął dalej: — Kto przy Trzech Wzgórzach zalał przynętę Waamcza tańgowskim tłuszczem do świecenia? On, Alitet — i staruszek groźnie wskazał palcem na winnego. — A czy jest..."

Alitet odchodzi w góry - strona 224
" — A dlaczegoż Tygrena uciekała z twojej jarangi — i to niejednokrotnie? — przerwał mu �?oś. I znów Alitet miał wrażenie, że naczelnik stoi po jego stronie. — Tak, tak! Dlaczego uciekała? — podjął uradowany. — Z braku rozumu uciekała. Wszyscy wiedzieli, że rosyjski..."

Alitet odchodzi w góry - strona 225
" tet miał cztery zaprzęgi. Dużo trzeba było dla nich jedzenia. Ludzie sami wiedzą, ile zwierzyny przynosiłam. — Tygreno, powiedz sądowi: chcesz wrócić do Aliteta? — spytał �?oś. — Nie! Nie chcę! — wykrzyknęła kobieta. — Jeżeli i ty także zechcesz odesłać mnie do..."

Alitet odchodzi w góry - strona 226
" Przejęci niezwykłym zdarzeniem, łowcy śpiesznie wracali do swych osiedli, by co prędzej podzielić się nowinami o rozpatrywaniu życia Aliteta. — Aj, co za nowiny! ROZDZIA�? DWUDZIESTY PIERWSZY W głowie Aliteta zapanował zupełny zamęt. Osobiście był głęboko..."

Alitet odchodzi w góry - strona 227
" Już z daleka Alitet zobaczył swój zaprzęg. Nie widział psów od kilku dni, myślał, że dotychczas nikt ich nie karmił, że całkiem schudły. Podszedłszy jednak bliżej od razu poczuł ulgą: psy wyglądały dobrze. Rzuciły się ku niemu, obskoczyły go ze wszystkich stron, opierały..."

Alitet odchodzi w góry - strona 228
" — Dobrze. Ja ci dam dużo lisów polarnych. Oddam ci wszystkie, ile ich tylko mam. Bo one mi są teraz niepotrzebne. Merykanie mnie oszukali. Skórki oddam tobie. Tylko powiedz Tygrenie, żeby zbierała się do powrotu ze mną. Smutno mi będzie bez niej. To kobieta, ale w głowie więcej ma..."

Alitet odchodzi w góry - strona 229
" Wyruszył w nocy nie czekając ranka. Niebo było zachmurzone, gwiazdy się skryły, ziemia pogrążyła się w ciemnościach. Wśród ciszy nocnej psy biegły dobrym kłusem. Alitet jechał całą noc. Dopiero nad ranem przyszło mu na myśl, że nie zawadziłoby je nakarmić, od razu jednak..."

Alitet odchodzi w góry - strona 230
" Nie zdejmując odzieży zwalił się na skóry i w jednej chwili mocno zasnął. Wczesnym rankiem Alek zbudziła Dworkina. — Nauczycielu — powiedziała wylękniona. — Alitet wrócił. Ja się go boję. Sam wrócił. A teraz, kiedy się dowie, że mały Goj--Goj także uciekł, wpadnie..."

Alitet odchodzi w góry - strona 231
" — Nie wiem. Może nie chciał odchodzić z wybrzeża w góry. Może uciekł. Ku zdumieniu żony Alitet powiedział spokojnie: — Szczeniak, który nie chce słuchać swego pana, niech sobie ucieka z podwórza. Wstał i oświadczył, że jest szamanem. Nie biorąc ze sobą nic do jedzenia..."

Alitet odchodzi w góry - strona 232
" Zarysy składu handlowego przypominały w ciemnościach szkielet wieloryba. Kiedy ostatnie arkusze blachy znalazły się już nad przeręblą, pośpieszył tam Alitet. Wziął jeden arkusz i długo patrzył na jego falistą ocynkowaną powierzchnię., Wreszcie podszedł do samej przerębli i..."