łóżka do masażu

również przed łóżkiem i pod nogami przy biurku. Doktor jakby po raz pierwszy spostrzegÅ‚ to wszystko i pomyÅ›laÅ‚: „Å?adnie tu u ciebie, Kuźnio!â€?
Wszedł nauczyciel z syczącą patelnią w ręce.
— Cóżeście tacy posępni, doktorze, jak jesienna chmura?
— Wiesz, Kuźnia, bardzo mnie uraził ten kupczyk. Tak mnie dźgnął w serce, że w afekcie o mało nie zajechałem mu w pysk... Ale się opanowałem.
— A niech go diabli wezmą! Czy warto na niego zwracać uwagę, Piotrze Pietrowiczu? Siadajcie, przegryziemy sobie. Świetna renina. Po prostu rozpływa się w ustach.
— Wpadnij no do mnie, Kuźmo. Tam w kredensie stoi buteleczka. Skocz po nią, proszę. Potrzebne mi to w tej chwili jak lekarstwo.
Dozornyj prędko pobiegł i po drodze chwycił jeszcze dużą mrożoną rybę.
— Sąsiad mój przywiózł całe sanie ryb. Golec. Piorunem go przyrządzimy!
Postawił rybę pionowo, głową na stole, i ostrym nożem zaczął ją strugać.
Mięso krętymi wiórkami spadało na talerz. Ta mrożona „struga-nina� — jak ją tu nazywano — posypana pieprzem była niezwykle smaczna.
Wypili po kieliszku, przegryźli i doktor powiedział:
— Wyśmienita przekąska z tej struganiny... Otóż widzisz, Kuźma, poszedłem ja do tego handlarza w pewnej sprawie, a on doprowadził mnie do takiego stanu.
— Jakież sprawy można mieć do niego! Ja chodzę tam raz na miesiąc. A teraz mam zamiar wziąć beczkę masła, worek cukru, postawię u siebie w sieni i w ogóle nigdy już do niego nie zajdę.
Doktor opowiedział historię ze skórami. Nauczyciel poradził napisać o tym do Komitetu Rewolucyjnego.
— Nie — odparÅ‚ lekarz. — Trzeba poczekać. Podobno Å?oÅ› jeszcze nie wróciÅ‚. Przyjedzie ktoÅ› inny z Rewkomu i nie potrafi go nauczyć rozumu. Tu trzeba Å?osia. — Po chwili milczenia spytaÅ‚: —