Sterowanie oświetleniem

i czyścił skórki, Dobrze wiedział, że na wewnętrznej stronie futra nie można zostawiać tłuszczu, choćby nawet zasechł. Przyjdzie lato, tłuszcz się roztopi i futro nabierze żółtawego odcienia, a lisy polarne powinny być białe jak śnieg. O tym właśnie nucił Jarak w swojej piosence.
Do składu wszedł Żochow. Miał na sobie wielką pyżykową szube z kołnierzem z dwóch wydr. Na głowie — bobrową czapkę.
— Dzień dobry! — uprzejmie przywitał go Jarak.
Żochow w milczeniu przeszedł wzdłuż rzędu lisów i potrząsając skórkami za ogony, rzekł sucho:
— Trzeba je włożyć do worków, sam zaplombuję każdy.
— Po co? — zdziwił się Jarak. — Niech wiszą. Tak im lepiej. Włożyć do worków zdążymy, kiedy zobaczymy na morzu parostatek. Zrobimy tu przeciąg, będą się wietrzyć.
— Cóż ty — masz zamiar uczyć mnie futrzarstwa? — surowym głosem spytał Żochow. — Smarkacz z ciebie jeszcze! Ja w Krasnojarsku miałem olbrzymie składy. Dwadzieścia pięć lat już pracuję w tym fachu.
Jarak ściągnął ze sznurka jednego lisa i wywróciwszy skórę jak pończochę na lewą stronę, powiedział:
— Spójrz, Å»ochow: tu jeszcze jest tÅ‚uszcz. Å?owcy nie majÄ… zwyczaju dokÅ‚adnie oczyszczać skór. Brak im otrÄ…b. Ja u Charliego zawsze czyÅ›ciÅ‚em skóry otrÄ™bami. Charlie dobrze wiedziaÅ‚, co trzeba ze skórami robić. I Rultyna czyÅ›ciÅ‚a, i Mary czyÅ›ciÅ‚a — wszyscy czyÅ›ciliÅ›my.
— Idź do diabła ze swoim Charliem! Ja lepiej od niego wiem, jak mam postępować. Rzuć te otręby i rób, co ci każą!
Jarak, wzburzony, potrząsnął na rosyjski sposób uczesaną czupryną i rzekł:
— Tak się przecież popsują futra, Żochow. Charlie mówił, że jeżeli takie skórki trafią do ładowni na statku, rozpuszczą się tam. W ładowni jest ciepło. Tłuszcz przesączy się w sierść. Skórki zżółkną.
— Rób, co ci każą! Niech kobiety zrobią worki. Zaczniemy pakować całą partię.
— Jak uważasz. Ale ja chciałem najpierw dokładnie je oczyścić, a potem wywiesić na świeżym powietrzu. Szron osiądzie na skórkach — i będą białe, białe!