Meble pracownicze

WróciÅ‚ Rusakow, a za nim wszedÅ‚ wysoki, krzepki, jednooki starzec — Lok. MiaÅ‚ na sobie Å‚adnÄ…, dobrze dopasowanÄ… kuchlankÄ™ z miÄ™kkiej skóry pyżyka, wyglÄ…daÅ‚ czysto i schludnie. Jego inteligentne oko zatrzymaÅ‚o siÄ™ na Å?osiu, na wargach czaiÅ‚ siÄ™ ledwie dostrzegalny drwiÄ…cy uÅ›mieszek.
Å?oÅ› wyciÄ…gnÄ…Å‚ do niego rÄ™kÄ™ z caÅ‚Ä… prostotÄ…, jak do starego znajomego.
— Dzień dobry, Lok!
Nieuchwytny uśmiech znów przebiegł po twarzy starca.
— Siadaj do stołu. Chcesz wypić ze mną herbaty?
— Dopiero co wstałem od herbaty. Ale mogę jeszcze wypić — odrzekł gość siadając na krześle.
Å?oÅ› wziÄ…Å‚ oba imbryki i nalewajÄ…c zagadnÄ…Å‚:
— Lubisz mocną?
— Jak najmocniejszÄ… — starzec mrugnÄ…Å‚ swym jednym okiem. Å?oÅ› zajÄ…Å‚ miejsce po drugiej stronie stoÅ‚u i popijajÄ…c herbatÄ™ zaczÄ…Å‚ rozmowÄ™:
— Przyjechałem do was zobaczyć, jak tutaj żyjecie.
— Jak żyliśmy, tak żyjemy. Zeszłej zimy przecież widziałeś. — Lok nie kwapił się do podtrzymania rozmowy.
— W zeszłym roku to co innego, a w tym może zaszły jakieś zmiany?
— Nie, zmian nie ma. I ptactwo lata, i lisy polarne biegają, i morsy pływają — wszystko jest tak samo jak w zeszłym roku. I purga — słyszysz — też się nie zmieniła.
— A zatem nie ma zmian. Widzisz, przyjechałem porozmawiać z tobą.
Starzec odstawiÅ‚ kubek i patrzÄ…c Å?osiowi prosto w oczy rzekÅ‚:
— Tak czy owak, ja do spółdzielni nie wstąpię.
— Wiem, że nie wstąpisz. Ale zmiany, jak się oka7uje, są. W zeszłym roku po tej stronie wąwozu spółdzielni nie było, a teraz jest. Na wiosnę, jak tylko lody ruszą, przyślę im szalupę z motorem.
— Jak przypłyną morsy, ja i bez motoru upoluję.
— Oczywiście. Ale z motorem znacznie prędzej. Motor, Loku, pomaga ulepszać życie, przerabiać je.
— Ty chcesz życie przerobić?
— Tak — twardo odrzekÅ‚ Å?oÅ›.