Mozaika parkietowa

Alitet odchodzi w góry - strona 58

potrze, a one się nie p-p-palą. Ot, i cała rozmowa. Ja od innej s-st-strony podejdę, a on znów o zapałkach. Wyciągnie amerykańskie, z d-d-dobrą siarką, weźmie jedną, zapali, d-d-dmucha na ogień a ona pali się. „To rozumiem, zapałka!�? — powiada.
— Czyżby? — spytał �?oś niedowierzająco.
— Ja bym tego sukinsyna dyrektora fabryki zapałek p-p-powiesił... — rzucił Rusakow i obejrzawszy się na żonę dokończył — za ucho! Przecież on h-h-hamuje naszą pracę. Działa na rzecz wrogów. I mów tu z „Jednookim�?!
— Podoba mi się ten Lok. Szczerze mi się podoba... A tych zapałek ja tak nie zostawię — stwierdził �?oś. — Pójdź no po niego. Koniecznie trzeba go oderwać od Aliteta. Ja już tę przyjaźń rozbiję.
—

Darmowa reklama:

Podzielasz nasze zainteresowania? Zobacz Mozaika parkietowa - licza się najlepsi.
www.exclusivedesign.pl

nowe programy - Informatyka

P-p-pójść — pewnie że pójdę. Ale i tak nic z tego nie wyjdzie. I ty nic nie poradzisz. Ja go j-j-już znam na wylot.
— Idź, idź. Tylko nic mu nie mów, po co go sprowadzasz. Po prostu powiedz mu: „Wzywa ciebie największy rosyjski naczelnik.�?
Rusakow wyszedł, a �?oś uśmiechając się wesoło, zaczął przechadzać się po pokoju.
— Dobrze mi tu u was, Anno Iwanowno. Aż się nie chce wyjeżdżać. Oto co znaczy jedna radziecka rodzina. Może nie dostrzegłbym tego, gdyby nie wspomnienie zeszłorocznych Amerykanów; Wartość rzeczy poznaje się przez porównanie.
— Ciekawe jest to nasze życie tutaj. Co prawda, z początku bałam się, że umrę z nudów. Teraz jednak tak się przywiązałam do tych dzieciaków, że ani jednego dnia przeżyć bez nich nie mogę. Są takie poważne, posłuszne. Ledwie puszczę je do domu — a już od razu zaczynam się przygotowywać do lekcji na następny dzień. Trudno przecież, Nikito Siergiejewiczu, samej wymyślać metody pedagogiczne. Toż ja nie jestem nauczycielką. Lecz mimo wszystko — bez praw nie można.
— Ach, Anno Iwanowno, wybijcie sobie wreszcie z głowy te „prawa�?! To może tylko przeszkadzać wam w pracy. Więcej pewności siebie! — rzekł �?oś potrząsając ręką w powietrzu — Ja także nie miałem ani doświadczenia, ani znajomości miejscowych warunków, kiedy wybierałem się tutaj. Ale teraz już dostatecznie zorientowałem się we wszystkim. I wy, Anno Iwanowno, będziecie doskonałą nauczycielką. Trzeba tylko, żeby człowiek szczerze czegoś pragnął.

Oznaczenia: Mozaika parkietowa

« strona 57 strona 59 »