Monitoring kołobrzeg

Na ścianie wisiał wielki kwadratowy kawał dobrze wyprawionej skóry morsa, ujętej w drewniane listewki, służący za szkolną tablicę. Wypisane na nim były kredą różne wyrazy i cyfry.
Anna Iwanowna bardzo siÄ™ zmieszaÅ‚a i zaczerwieniÅ‚a, kiedy do pokoju wszedÅ‚ Å?oÅ›. Przywitawszy siÄ™ z nim powiedziaÅ‚a do uczniów;
— No, dziatki, kończymy lekcję.
— Dlaczegóż to? — spytaÅ‚ Å?oÅ›. — Prowadźcie naukÄ™ dalej, nie przerywajcie sobie!
— Przy obcych nie mogę prowadzić nauki, Nikito Siergiejewiczu. Nawet męża nie wpuszczam na swoje lekcje.
— Cóż za rygor! — Å?oÅ› uÅ›miechnÄ…Å‚ siÄ™ i usiadÅ‚szy obok jednego z uczniów zajrzaÅ‚ do jego zeszytu. Zeszyt zrobiony byÅ‚ wÅ‚asnorÄ™cznie, ze zwyczajnego papieru, ale bardzo starannie.
— Jaka to cyfra? — spytał basem.
— Osiem — odpowiedział chłopiec pewnym tonem, z ciekawością przyglądając się olbrzymiemu jak niedźwiedź człowiekowi.
— A ta?
Malec spojrzał na nauczycielkę i niepewnie odrzekł:
— Sześć.
— Cóż ty, Ako, zapomniałeś — spytała Anna Iwanowna.
— Dobrze, dobrze. Jeżeli odwrócić zeszyt w tÄ™ stronÄ™, to bÄ™dzieâ€? sześć — Å?oÅ› staraÅ‚ siÄ™ oÅ›mielić chÅ‚opca. — Ano, przeczytaj to sÅ‚owo!
— Mama — powiedział zdecydowanie uczeń.
— Zuch z ciebie! Dobrze. A pisać umiesz? Napisz: „tata�. Chłopiec pewnymi ruchami ręki nakreślił litery.
— Dobrze siÄ™ uczysz! — pochwaliÅ‚ Å?oÅ›.
Pomimo wszystko Anna Iwanowna przerwała lekcję i puściła dzieciarnię do domu.
Do pokoju weszli Rusakow i milicjant Chochłow Niebawem wszyscy usiedli przy uczniowskim stole do obiadu.
— Teraz czÅ‚owiek jest jak w domu. Tutaj czuje siÄ™ rosyjskiego ducha — rzekÅ‚ z dumÄ… Å?oÅ›. — W zeszÅ‚ym roku na tym samym miejscu siedziaÅ‚em z rudym panem Olsenem. I obaj mówiliÅ›my nie to, coÅ›my myÅ›leli. StaraliÅ›my siÄ™ wzajemnie przechytrzyć.
— I ja jestem r-r-rudy — zauważył ze śmiechem Rusakow.
— Tak, że zmiana niewielka — wtrąciła nalewając zupę Anna Iwanowna.