Meble medyczne

Długo siedziała bez słowa i Waamczo nie przerywał jej myśli. Nawet Ajwam przycichł nie pojmując, dlaczego matka się nie śmieje. Nagle Tygrena gwałtownie wstała z kamieni ł wzięła syna za rękę.
— Waamczo — rzekła stanowczo — ja jutro odchodzę z osady Enmakaj. Pójdę szukać Ajjego. Teraz będę żyła przy nim.
— Tygreno, Ajje mieszka razem z Rosjanami, w tej samej osadzie. Opuścił koczowników.
— To nic. Jeżeli prawda, że oni stali się jego przyjaciółmi, będę haftować tym Rosjanom najpiękniejsze torbazy. Będę przynosić z łowów jeszcze więcej zwierzyny niż dawniej. Będziemy mieli dużo mięsa. Będziemy mieli dużo dzieci.
— Tygreno, odwiozę cię swoim kajakiem, przyprzęgnę dziesięć psów — i pomkniemy szybko jak kaczki na wiosnę. Sam będę poganiaczem, a ty wiesz przecież, jak umiem biegać!
— Dobry jesteś, Waamczo. Bardzo dobry. Jesteś prawdziwym człowiekiem, Waamczo!... I Ajwam będzie taki sam. Ajje bardzo go pokocha. Ja wiem.
Na wybrzeżu zaczęły spiesznie zbierać się kobiety. Z szeroko otwartymi oczami słuchały opowieści Waamcza, Twarze ich zrobiły się kamienne, ale ani jednego westchnienia nie posłyszało słońce, ani jednej najmniejszej łzy nie podpatrzył księżyc.

ROZDZIAÅ? DRUGI

Członkowie Komitetu Rewolucyjnego jeszcze spali, kiedy do pokoju ich wdarł się przeciągły, ochrypły gwizd parostatku. Przerwał ciszę polarną — i w jednej chwili cała osada ożyła.
PeÅ‚nomocnik Rewkomu Å?oÅ› i jego sekretarz Andriej Å»ukow zerwali siÄ™ z łóżek i wlepiwszy w siebie nawzajem oczy, z uÅ›miechem przysÅ‚uchiwali siÄ™ gwizdowi.
Drzwi gwałtownie otworzyły się na oścież i do pokoju wbiegł Ajje. Podniecony, rzucił szeptem:
— Parostatek! Przybija do brzegu...
Od chwili gdy Å?oÅ› i Å»ukow wskutek podstÄ™pu Aliteta runÄ™li z urwiska i Ajje pomógÅ‚ im wydostać siÄ™ z tundry, mÅ‚ody Czukcz pozostawaÅ‚ razem z nimi, a teraz przyjechaÅ‚ wraz z nimi do siedziby