Sprzątanie obiektów

— Głupcze, chcesz ściągnąć na osadą złe duchy? — powiedział Alitet tonem pogróżki. — Psy będą leżały, dopóki nie zgniją!
— Nie, nie będą. Nowe prawo nie chce patrzeć na zdechłe psy — odrzucił Waamczo w rozdrażnieniu i wyszedł z komory.
— Pluję sobie na wasze prawo, mam własne prawo! — krzyknął za nim Alitet.
Tygrena sÅ‚yszaÅ‚a caÅ‚Ä… rozmowÄ™ spoza futrzanej zasÅ‚ony i teraz patrzyÅ‚a na wychodzÄ…cego Waamcza z uÅ›miechem triumfu. Pierwszy raz widziaÅ‚a w nim tyle odwagi. Å?owca szedÅ‚ Å›piesznie ku drzwiom wyjÅ›ciowym i nie zauważyÅ‚ kobiety.
Udał się prosto do nauczyciela. Razem skierowali się do padliny. W drodze Dworkin rzekł:
— Waamczo, odciągniemy psy do połyni.
>— Do wody nie trzeba. Źle będzie. Można rozgniewać złe duchy. Morski zwierz przestanie zbliżać się do naszego wybrzeża. W tundrę trzeba je zaciągnąć.
Nauczyciel na znak zgody uśmiechnął się. Wzięli zdechłe psy za tylne łapy i powlekli w tundrę, jak najdalej od brzegu.
Alitet, stojąc w drzwiach swojej jarangi, śledził ich nienawistnym wzrokiem, Z bezsilnej wściekłości zacisnął pięści i twarde jak fiszbiny paznokcie wpiły mu się w dłonie.
W szkole nadal trwały lekcje.
Pewnego razu w jarandze Waamcza zjawił się Alitet, Był pijany. Policzki jego już się wypełniły, zaokrągliły się; w tej chwili były czerwone od silnego mrozu i alkoholu. Alitet, ubrany w lekką spodnią kuchlankę z gładko wyprawionej skóry, zdawał się nie odczuwać zimna. Oczy jego z nienawiścią zatrzymały się na nauczycielu.
— Po coś ty tu przyjechał? Chcesz zepsuć naszych ludzi! Nasi ludzie nie chcą, żebyś tutaj mieszkał! Jedź do Rosjan! — krzyknął gniewnie.
Dworkin nie zrozumiał wszystkiego, co tamten mówił, i zwracając się do niego rzekł:
— Nie przeszkadzaj nam, Alitecie!
— Aliteta tu nie ma! Przyszedł Charlie. Ja jestem Charlie! — waląc się w piersi mówił przybysz.
Rosjanin zajrzaÅ‚ do zeszytów Å?osia i zawoÅ‚aÅ‚: — Kanto!