Kancelarie prawne Warszawa

Mimo wszystko na wspomnienie parowca Å?oÅ› czuÅ‚ siÄ™ niezbyt dobrze. W gÅ‚Ä™bi duszy ciÄ…gle jeszcze nie umiaÅ‚ sobie odpowiedzieć na pytanie: czy postÄ…piÅ‚ wÅ‚aÅ›ciwie czy niewÅ‚aÅ›ciwie? DrażniÅ‚o go również milczenie radiostacji. NarzuciÅ‚ na ramiona kuchlankÄ™ i udaÅ‚ siÄ™ do radiotelegrafisty.
Ujrzawszy na twarzy Mołodcowa uśmiech pełen skruchy domyślił się od razu, że stacja w dalszym ciągu nie działa.
— Daremnie nosisz takie dobre nazwisko! — rzucił �rozdrażniony nie panując nad sobą.
— Sam się tym zadręczam, Nikito Siergiejewiczu, Całkiem się już zamartwiłem Choć się powieś. Ani rusz nie udaje mi się dojść z nią do ładu — odezwał się Mołodcow i w oczach jego błysnęły łzy.
— Mój drogi, jakześ ty się tutaj wybierał? Przecież trzymasz mnie bez łączności. Przeciez to śmierć dla mnie! Pracowałeś ty w ogóle kiedykolwiek w tej dziedzinie czy nie?
Mołodcow zwiesił głowę i milczał. Sam doskonale zdawał sobie sprawę z sytuacji, ale im bardziej się starał, tym mocniej zaplątywał się w nowej dla siebie aparaturze radiowej.
— W Pietropawłowsku pracowałem dobrze i przy odbiorze, i przy nadawaniu. Dlatego wysłano mnie tutaj. Ale okazuje się że na technice radiowej znam się za mało — usprawiedliwiał się radiotelegrafista.
— Jakiż idiota wysyłał ciebie? Przecież tutaj nie ma wujcia-sąsiada, którego byś prosił o pomoc. Ot, i będziemy siedzieli jak susły w norze! Ty mi uczciwie powiedz: potrafisz uruchomić aparaturę czy nie?
— Nie wiem, Nikito Siergiejewiczu.
Å?oÅ› machnÄ…Å‚ rÄ™kÄ… i bez sÅ‚owa wyszedÅ‚ z radiostacji. „Lepiej by już wcale jej nie byÅ‚o. MielibyÅ›my spokójâ€? — pomyÅ›laÅ‚.

ROZDZIAÅ? SIÓDMY

Przelotne ptaki opuściły już ziemię czukocką i tylko drobne, zapóźnione stadka ciągnęły jes?cze na południe, Wzdłuż całego wybrzeża rozpościerały się lodowe pola, sięgające daleko aż poza linię widnokręgu. Przyszła pani tego kraju — zima. Ranek był cichy. Gdzieś wył pies.