Hurtownia ogrodnicza

— Próbować nie ma czasu. Trzeba to zrobić. Bez tego nie można tu pracować.
— Dobrze — odparł stanowczym tonem Osipow.
ZjawiÅ‚ siÄ™ stary Iljicz. Å?oÅ› przywitaÅ‚ go po czukocku i podsunÄ…Å‚ krzesÅ‚o. Staruszek usiadÅ‚, ale zaraz potem skrzyżowawszy pod sobÄ… nogi osunÄ…Å‚ siÄ™ na podÅ‚ogÄ™.
— Å?oÅ›! — odezwaÅ‚ siÄ™ uroczyÅ›cie. — SÄ… nowiny. Parostatek stoi wÅ›ród lodów tam dalej na północ, przy przylÄ…dku. 1 dymu nie ma. ZupeÅ‚nie siÄ™ zatrzymaÅ‚, na caÅ‚Ä… zimÄ™.
Å?oÅ› sÅ‚uchaÅ‚ w podnieceniu. Wiadomość o parowcu, który zatrzymaÅ‚ siÄ™ tu na caÅ‚Ä… zimÄ™, oszoÅ‚omiÅ‚a go. WyciÄ…gnÄ…Å‚ fajkÄ™ i zaczÄ…Å‚ jÄ… Å›piesznie rozpalać.
Jak gdyby bojąc się wypytywać o statek, zaciągnął się mocno dymem, po czym zagadnął staruszka:
— A poza tym jakie jeszcze nowiny?
— Innych nowin nie ma.
— Nic nie słyszałeś o Nauczycielu, którego woził twój syn Ermen?
— Nie, nie słyszałem.
— A o milicjancie?
— WiÄ™cej nie ma żadnych nowin. Å?oÅ› sposÄ™pniaÅ‚ i rzekÅ‚ do Osipowa:
— Przykra sprawa!
— Co takiego? — spytał instruktor.
— „Sowiet� ugrzązł w lodach. Na dziesięć miesięcy wycofany z użytku. To wielkie niepowodzenie — westchnął naczelnik. — Cały Sowtorgfłot na Dalekim Wschodzie liczy wszystkiego dwanaście statków. I oto jeden z nich ja, pełnomocnik Komitetu Rewolucyjnego, zapędziłem w lody, żeby postawić jedną jedyną malutką szkółkę w osadzie Enmakaj, Czy słusznie postąpiłem? — spytał zamyślony.
— Trudno powiedzieć, Nikito Siergiejewiczu.
— Nie, nie trudno. Postąpiłem słusznie. Bolszewicy nie mogą do tego rodzaju spraw podchodzić po kupiecku. Na tym polega nasza polityka narodowa ... No cóż, Iljiczu, dziękuję ci za nowiny. Jak znowu coś usłyszysz, to przychodź... Zapal no sobie na drogę!