Alitet odchodzi w góry - strona 23
Wiatr wiał spokojnie, nie ustawał i kra sunęła naprzód jak kajak, Alitet stał nagi w palących promieniach południowego słońca i ani na chwilę nie spuścił rąk. Brzeg wabił Ale im bardziej kra zbliżała się do lądu, tym wolniej posuwała się naprzód. Tak przynajmniej zdawało się Alitetowi.
Ręce mu już zdrętwiały. Chciałoby się opuścić je wreszcie i samemu osunąć się na krę. Ale Alitet stał i bez mrugnięcia powiek nieprzerwanie wpatrywał się w wybrzeże.
Dopiero pod wieczór kra osiadła na mieliźnie, niemal przy samym brzegu. Alitet jak nieprzytomny porwał swój słodki
www.vipak.pl
Recykling
lód i skoczył w wodę. Na czworakach, jak zwierzę, wgramolił się na kamienisty, rozpalony w słońcu brzeg, zwalił się na ziemię i w jednej chwili zasnął.
Słońce spuściło się już na sam kraniec nieba, kiedy rozbudziły go dreszcze. Otworzył oczy. Obok niego leżał malutki kawałeczek słodkiego lodu, z którego spływały rzadkie, ciężkie krople. Alitet utkwił w nim wzrok i długo patrzył na ową malutką bryłkę, która teraz nie miała już dla niego, żadnej wartości.
— Roztopił się — szepnął i zerwawszy się z miejsca puścił się pędem w głąb lądu.
Rozgrzał się biegnąc po miękkiej tundrze pokrytej wiosennym kwieciem. Natknął się na kałużę i przypadłszy do niej ustami zaczął chłeptać wodę jak pies. I nagle ujrzał w wodzie, jak w mętnym zwierciadle, swą kudłatą, straszną twarz. Zerwał się na równe nogi i z przerażeniem oglądając się na kałużę, co prędzej się od niej oddalił.
Niebawem znalazł mysią norę. Rozgrzebał pulchną ziemię i zabrał zapasy — wszystkie do najmniejszego ziarenka i jadalnego korzonka — ale jeść nie zaczął. Zerwał dwa listeczki dzikiego szczawiu, wsunął je do ust i idąc żuł. Powędrował znów brzegiem morza.
Szedł do Enmakaj unikając spotkania z ludźmi. A ludzie spostrzegłszy go z daleka, ze strachem rzucali się do ucieczki biorąc go za człowieka-tułacza, terraka.
Ręce mu już zdrętwiały. Chciałoby się opuścić je wreszcie i samemu osunąć się na krę. Ale Alitet stał i bez mrugnięcia powiek nieprzerwanie wpatrywał się w wybrzeże.
Dopiero pod wieczór kra osiadła na mieliźnie, niemal przy samym brzegu. Alitet jak nieprzytomny porwał swój słodki
Darmowa reklama:
Folie stretch
Podzielasz nasze zainteresowania? Zobacz Folie stretch - licza się najlepsi.www.vipak.pl
Recykling
Słońce spuściło się już na sam kraniec nieba, kiedy rozbudziły go dreszcze. Otworzył oczy. Obok niego leżał malutki kawałeczek słodkiego lodu, z którego spływały rzadkie, ciężkie krople. Alitet utkwił w nim wzrok i długo patrzył na ową malutką bryłkę, która teraz nie miała już dla niego, żadnej wartości.
— Roztopił się — szepnął i zerwawszy się z miejsca puścił się pędem w głąb lądu.
Rozgrzał się biegnąc po miękkiej tundrze pokrytej wiosennym kwieciem. Natknął się na kałużę i przypadłszy do niej ustami zaczął chłeptać wodę jak pies. I nagle ujrzał w wodzie, jak w mętnym zwierciadle, swą kudłatą, straszną twarz. Zerwał się na równe nogi i z przerażeniem oglądając się na kałużę, co prędzej się od niej oddalił.
Niebawem znalazł mysią norę. Rozgrzebał pulchną ziemię i zabrał zapasy — wszystkie do najmniejszego ziarenka i jadalnego korzonka — ale jeść nie zaczął. Zerwał dwa listeczki dzikiego szczawiu, wsunął je do ust i idąc żuł. Powędrował znów brzegiem morza.
Szedł do Enmakaj unikając spotkania z ludźmi. A ludzie spostrzegłszy go z daleka, ze strachem rzucali się do ucieczki biorąc go za człowieka-tułacza, terraka.
Oznaczenia: Folie stretch