Doniczki ceramiczne

dować szkoÅ‚Ä™. A tak go korciÅ‚o, żeby popatrzeć na TygrenÄ™, na jej malca i pozÅ‚oÅ›cić szamana Korauge: „Spójrz, co siÄ™ ze mnie zrobiÅ‚o — z Ajjego! Pan na żelaznym parostatku, PrzyjechaÅ‚em zabrać TygrenÄ™, Ona od dzieciÅ„stwa przeznaczona mi jest na żonÄ™...â€? Do rozmarzonego chÅ‚opca podeszli Å?oÅ› i Å»ukow.
— Zaraz ruszymy, Ajje! — odezwał się wesoło Andriej.
A Ajje, jakby oddawał swą głowę pod miecz katowski, odrzekł żałośnie:
— Tak, ruszymy...
— Nie trap siÄ™, Ajje. Na przyszÅ‚y rok wrócisz razem z Andriejem. WyjdÄ™ wam na spotkanie — pocieszaÅ‚ go Å?oÅ› Å›ciskajÄ…c dÅ‚oÅ„ chÅ‚opaka.
Potem wyciągnął ręce do Andrieja, pocałowali się i przy zgrzycie łańcucha kotwicy z uczuciem mimowolnego smutku zaczął schodzić po trapie do kajaka.

ROZDZIAÅ? PIÄ„TY

Alitet szedł brzegiem morza. Jego prawie bose nogi tonęły w przybrzeżnych drobnych kamieniach. Futrzane pończochy podarły się w strzępy, z kuchlanki zostały dwa kawałki ledwie zakrywające pierś i plecy, Ani śladu rzemiennego pasa fokowego, ani torbazów, ani reniferowej czapki. Wszystko to, a nawet pęcherz ze skóry foki, Alitet zjadł walcząc z głodem na ruchomych lodach.
Obdarty, zmordowany, wędrował teraz po ziemi i coraz to rozglądał się wokoło, Stanął mu w myśli Charlie, który tak jak i on wdrapał się na krę, Gdzie jest teraz? I szalupą przepadła, Aj, jak żal szalupy! I skórki. Tyle skórek.
Po rozbiciu łodzi Alitet przez dwa dni nie pił wody. Czuł suchość w ustach, skurcz ściskał mu gardło. Morska woda i przesycony solą lód wywoływały mdłości. Dopiero na trzeci dzień, kiedy prąd zniósł go razem z krą na pola lodowe, wędrując wśród torosów ujrzał bryłę słodkiego lodu. Pomiędzy błękitnymi wydawała się ona dziwnie biała. W ciągu wielu lat wywietrzała i silne mrozy wycisnęły z niej sól.
Zauważywszy ją z daleka Alitet krzyknął i jak oszalały puścił się ku niej pędem. Już w biegu wyciągnął nóż, by odłupać kawałek.