Meble hiszpańskie

Alitet odchodzi w góry - strona 18

Zdun Jegorycz, w białym fartuchu, z wielką, rozłożystą brodą staroobrzędowca, pracował bez wytchnienia. Położywszy cegłą zawołał zadzierzyście:
— No, dzieci, będziemy pracować aż do zachodu słońca! Śmiech przebiegł po budowie. Ktoś krzyknął w odpowiedzi:
— Zanim tutaj słońce zajdzie, można całe miasto zbudować!
— No, powiedzcie, proszę! Słyszeć — słyszałem, że są na świecie takie kraje, gdzie słońce nie zachodzi, ale nie wierzyłem. Myślałem, że to tylko takie gadanie... — stwierdził zdumiony Jegorycz.
�?owcy odłożyli wyprawę na morsy i razem z kobietami dźwigali niezwykłe dla siebie ciężary. Dzieciaki rozbawione, z promieniejącymi wesołością oczami, przerzucały z rąk do rąk cegły.
Stary Iljicz

Darmowa reklama:

Podzielasz nasze zainteresowania? Zobacz Meble hiszpańskie - licza się najlepsi.
patt.pl

Warszawa hotel tanio

z godnością przechadzał się w milczeniu wokoło budującego się domu, ostrożnie przestępując przez belki i kloce. Myślał o tym, żeby się nie popsuło życie na wybrzeżu. Po co nazjeżdżało się tu tyle tańgów? Patrzcie, ile ich jest! I jak sprawnie pracują! Ze śmiechem pracują! Z pewnością to wszystko krewni �?osia. Inaczej — dlaczegożby mu pomagali? Taka wielka rodzina!... Staruszek zauważył pełnomocnika i skierował się w jego stronę.
— A, Iljicz! Jak się masz! Siadaj, zapalimy sobie! — rzekł �?oś wyjmując papierosy.
— Po co się to buduje? — zagadnął stary pokazując dom.
— Żeby mieszkać i pracować. Przyjechali nowi ludzie. Chcą pomóc wam w budowie nowego życia. Przyszły już szalupy z motorami. Będą wyprawiać się na morsy bez wioseł. Szybko jak ten kuter.
— Nie wiem — mruknął nieufnie Iljicz i zaciągnąwszy się dymem z papierosa zakrztusił się.
Drugiego dnia pod wieczór na wybrzeżu zjawił się kapitan „So-wieta�?. Dom wyrósł już pod. dach, układano krokwie.
— Widzisz, Michaile Pietrowiczu, jeszcze nie ma dachu, a jeden piec już zadymił. Wkrótce was już zwolnimy. Drzwi i okna wstawimy sami — rzekł �?oś witając się z kapitanem.
— Dlaczegóż to? Całą budowę doprowadzimy do końca. Nie lubię zacząć roboty i rzucić w połowie. Pogada się ustaliła, na sztorm się nie zanosi...
Słońce zniżyło się już prawie nad samo morze. Rozżarzona kula ognista, jakby bojąc się zanurzyć w zimnych falach oceanu, zaczęła się nagle znowu podnosić po sklepieniu nieba.

Oznaczenia: Meble hiszpańskie

« strona 17 strona 19 »