Hotele na mazurach

— Ale patrz dalej! — zaprotestował gorąco Skorikow. — Piętnaście — kilchinken, szesnaście — kilchinken inneń parol. O czym to świadczy?
— Mnie się także wydaje, że cały system liczenia opiera się na piątce — wmieszał się Kuźma Dozornyj.
Rozgorzał zawzięty spór.
Jedynie naczelnik Wydziału Finansowego Komitetu Rewolucyjnego Prygunow siedział w kącie, zatopiony w ponurym milczeniu. Na jego nieco pucołowatej twarzy malował się wyraz niezadowolenia i Prygunow zdawał się myśleć: „No, bracia, do pięknego kraiku zajechaliśmy! Że też wam się chce spierać o takie głupstwa!�
Milicjant Chochłow był pochłonięty pisaniem czegoś na torbie polowej, którą położył sobie na kolanie.
— Cóż ty tak sapiesz jak lokomotywa? — mruknął Prygunow.
— Piszę protokół na ciebie, żebyś nie zakisł tutaj — odgryzł się milicjant.
Wszyscy ci ludzie, przybyli tu z różnych krańców Rosji, w ciągu podróży na „Sowiecie� dobrze się już poznali i w czasie przymusowej bezczynności na statku zabawiali się podkpiwaniem z siebie. Najwięcej dostawało się Prygunowowi, który jechał na Północ licząc na to, że pieniądze „popłyną� do jego kasy.
Do pokoju weszli kierownicy faktorii futrzarskich — „czerwoni kupcy�, jak przezwano ich w drodze — Rusakow i Żochow.
Żochow zatrzymał się w drzwiach i rozglądając się dookoła spytał pogardliwie:
— Więc to jest ten czukocki Pałac Rad? Prygunow parsknął śmiechem.
— Nie ma co się śmiać! — rzucił surowo milicjant. — Zobaczysz, jak się jeszcze będziesz cieszył z tego pałacu! Nie zdąży się zbudować dużego domu — będziesz trzaskał swoimi liczydłami na strychu.
Z uÅ›miechem goÅ›cinnego gospodarza wszedÅ‚ do lokalu Å?oÅ› w towarzystwie instruktora Komitetu Rewolucyjnego — Osipowa.
— Oto, towarzyszu Å?oÅ›, prawie wszyscy nasi ludzie sÄ… tutaj — oznajmiÅ‚ Osipow.
Niewielkiego wzrostu, krępy Osipow miał lat czterdzieści, ale wyglądał na starszego. Został zmobilizowany przez partię jako pracownik znający się na mechanice.