Scena VII.
CHURSZYD, DWAJ TURCY na straży i RESZTA ORSZAKU.
 
CHURSZYD
(na przodzie sceny.)
Nakoniec czyste nasze przygotujmy chęci.
Poruszmy naraz wszystkich wybiegów sprężyny,
Wystawmy sobie całą moc skarbów Janiny,
Rozniećmy ogień żądzy do lubej chapanki,
Niechaj nam drapieżności otworzą się szranki!.
Krotko a węzłowato, rzecz ukartowana:
Postanówmy na dudka wystrychnąć sułtana?
Okraść go do szeląga, obedrzeć, oszwabić,
Nie niestawić na kartę, i cały bank zabić.
Tak, skarbów jakie znajdę po dumnym satrapie,
Nikomu niedam ruszyć, — sam wszystko zacapię.
Daremnie wielki Wezyr, Mufty, Reis Effendy,
Raczą sobie ze złości szarpać, rewerendy;
Próżno wściekać się będzie izba rachunkowa,
Że jej się niedostanie obrywki połową;
Próżno będą biórowe ujadały pieski,
Rozlewając po stołach atrament niebieski;
Odgłos pokątnych szemrań wcale mnie niestraszy!
Powiem, żem nic nieznalazł po rozwiozłbym baszy,
A sułtan głową jego ukontentowany,
Przyśle mi najbogatsze szuby i kaftany.
(słychać muzykę grającą marsza.)
O radości! już pewnie Alego prowadzą.
 
Scena VIII.
CHURSZYD BASZA, MECHMED, POSTAĆ ALEGO, OMAR, WASYLKA , ZAIRA, ALMEYDA, ELlSTA, ALIBEK, NlEWONICE, PLIC, TURCY na straży.
OFFICEROWlE I Å»OÅ?NIERZE TURECCY.