Opony Dunlop

i jego niepożytej twórczości, rzucono anatema na szkołę, jaką tenże wytworzył. Między innemi Dechamps powiedział: "... Dość, iżby się obłąkało dwóch lub trzech pisarzy, ażeby pociągnąć za sobą całą gromadę małp, przybierającą maskę smutku;.. ich głównem staraniem jest pozowanie wobec publiki — opowiadają nam więc swoje drobne sekrety, opisują swój przesyt, bladość swego czoła i rozpacz swej duszy. Wszyscy oni mają wielkie brwi czarne i oczy zalane łzami, które otwierają dopiero o zmroku, ażeby popatrzeć na groby i ruiny... Otóż kto usiłuje zawsze straszyć i przerażać kończy na śmieszności — bo rafą romantyzmu jest śmieszność. Atoli ta śmieszność nie dosiągnie nigdy Wiktora Hugo, — koniec końców poetę często wzniosłego... " i t. d.
Nie należymy bynajmniej do tych, którzy z okazyi jakiejbądź rozprawki, krytyki, recensyi, bogdaj wykrzyknika — wybuchają pogardą, do której często sami najmniejszego nie mają prawa, dla całego obecnego piśmiennictwa, dla wszystkich objawów naszej literatury a przedewszystkiem dla najmłodszych naszych poetów; atoli tu już na wstępie nie możemy się powstrzymać od dania tym ostatnim rady, iżby sobie te słowa obcego krytyka wypisali złotemi głoskami. Wiecznie bowiem załzawieni, omdlewający, czarnemi barwami malujący świat, krwią i piorunami szafujący bez miary — ani przypuszczać mogą, ile sprawiają ckliwości, jak dalece oburzają nawet żyjące nasze społeczeństwo, które nie pogardza bynajmniej łzą szlachetną, płynącą z przepełnionego pięknem uczuciem serca, ale brzydzi się kwileniem niezdarnem, udanem i sztucznem Indywidualizm najsa-