Kuchnie kraków

z podziwem swojim dla wielkiego reformatora w dziedzinie fantazyi:

... Et toi, Byron, semblable à ce brigand des airs,
Les cris du desespoir sont tes plus doux concerts,
Le mal est ton spectacle, et l'homme est ta victime,
Ton oeuil comme satan, a mesuré l'abime,
Et ton âme, y plongeant loin du jour et do Dieu,
A dit à l'esperance un éternel adieu!...

Jak ów zbójca powietrzny, tak i ty, Byronie,
Toniesz w krzyku rozpaczy jak w najsłodszym tonie,
Złeś dał na widowisko, człeka na zdeptanie,
Bystrem okiem szatana zmierzyłeś otchłanie,
I dusza tam uciekła od światła i Boga,
Gdzie im wieki nadzieji zagrodzona droga.

Lamartine, klasyczny jeszcze w formie, zapala się przecież temi rozdzierającemi akordami, dobywanemi z duszy zranionej; uwielbia mimowoli tę poezyą rozpaczy, targającą się zuchwale na cały porządek religijny i społeczny. Nie podziela on ostatecznej energii Byrona, jego przekleństw i rozterki z całym światem, ale czuje się zachwycony szczerością wzruszenia, oryginalnością sceptycyzmu i potęgą słowa. Unosi się on w czystych obłokach liryzmu, zdala od wrzawy i realizmu świata, dotknąwszy się go zaledwie w poemacie p. t. Jocelyn. Rzecz się ma inaczej z Wiktorem Hugo, który jest prawdziwym burzycielem i jednym z najgłówniejszych przedstawicieli romantyzmu.
Dzieło romantyzmu we Francyi ograniczało się przedewszystkiem na zmianie dotychczasowej formy literackiej. Zburzyć formę, którą uszanowali encyklopedyści z Wolterem na czele, było zuchwałością niesłychaną. To też mimo uznania paradoksalnego talentu Wiktora Hugo