Blachy ocynkowane

Mimo tak stanowczego orzeczenia wpływ pośredni, przynajmniej co do ogółu poetów tej epoki — mimowolny, zaprzeczyć się nie da. Prawda, że liryzm francuski i liryzm niemiecki nie były wcale do siebie podobne. Poezya albowiem francuska, jak ją ktoś trafnie nazwał, była wielką damą dystyngowaną, pełną kokieteryi i wdzięku, czasami marzącą, czasami w swym buduarze namiętną, dowcipną zawsze i nie zapominającą o dobrym tonie nigdy; — niemiecka zaś mieszczańską dziewczyną ze spuszczonemi oczyma, z rumieńcem i czułym uśmiechem, przechodzącą od trosk domowych nagle w ekstazę namiętnego liryzmu. Obie różniły się przedewszystkiem "sposobem wyrażenia". Liryzm francuski, zubożały pruderyą z czasów Molièra i dwuznacznikiem, naciągnięty szumną dekoracyą dworu Ludwika XIV, lub znowu zrzucający maskę, bachancko, z nastrojem komedyanckim raczej niżeli kapłańskim, zerwał z naturą, ze świeżem i czystem natchnieniem. Niebo nawet było dlań siedliskiem bogów olimpijskich, a gwiazdy tkaniną mitologiczną Jeszcze w epoce odrodzenia poezya francuska pozostała pogańską, przynajmniej co do formy. Nagle dopiero uczeni tłómacze odsłonili wyobraźni Francuzów styl nowy, widnokręgi głębsze. Podczas gdy Walter Scott i Göthe przeistaczali romans francuski, Ossyan i poezya angielska (czerpiąca pierwotnie w panteizmie niemieckim) przeistaczali poezyą francuską. Byron przed innemi nadający ton epoce przemienił muzę francuską, dotychczas umiarkowaną i rozsądną, w huraganową i piorunową. Znaleźli się tłómacze. Przełożono Ossyana, Wilhelma Schlegla (Lebenaharmonieen), Gessnera, Göthego, Schillera i Herdera. Tłómaczom nie chodziło o wierność, ale o pochwycenie właściwego tonu, o zrozumienie głę-