Ogrodzenia budowlane

dwóch podobny, — wiek, w którym za każdym uczynionym krokiem nie wie się nawet, czy się stąpa po ziemi czy po gruzach. Taki chaos przedstawiał się dzieciom pełnym siły i odwagi... otóż przeszłości nie chcieli oni — przyszłość kochali jak Pigmalion Galateę... pozostała jedynie teraźniejszość, duch wieku, aniół zmierzchu, nie będący ani dniem ani nocą; — ujrzeli go otulonym w płaszcz samolubów i trzęsącym się ze straszliwego zimna... Z upadkiem Napoleona, z zapadnięciem grobowego kamienia na wyspie św. Heleny, ukazała się na niebie lodowa gwiazda rozumu, a jej promienie spowiły świat pogrzebnem płótnem. Kazano być spokojnym, odpoczywać. Ale młodzież na to przystać nie chciała. W człowieku walczą na śmierć dwie potęgi skryte — jedna przywiązana do rzeczywistości, oblicza i rachuje, druga pragnie zmierzyć się z przyszłością, i puszcza się w nieznane przestworza. Kiedy namiętność unosi człowieka, rozum płacząc ostrzega go o niebezpieczeństwie; ale skoro człowiek usłuchał głosu rozumu, wnet namiętność krzyczy: "a cóż się stanie ze mną, mamże umrzeć?" W młodych przeto sercach zaczął się budzić niesmak, nie dający się opisać. Skazani na nieruchomość i nudy uczuli w duszy ból nieznośny. Bogatsi stali się rozpustnikami, mniej bogaci obrali sobie jakiś stan, najubożsi rzucili się na chłodno w morze czynów bezcelowych. Równocześnie życie wewnętrze społeczeństw stało się ponurem, obłuda zawładnęła obyczajem. Z piersi kobiet wydobył się pierwszy krzyk o niepodległość... Mężczyźni, oddzieliwszy się od kobiet, szepnęli słowo zabijające, druzgoczące: pogardę. Rzucili się w wir zabaw, okraszonych winem i nałożnicami. Artyści i młodzież ucząca się porwani zostali w ten zamęt, ale miłość u-