Powiększanie piersi

jąc — jak powiada jeden z biografów — nie inną, wyobraźnią tylko swoją, czując nie innem sercem tylko swojem Co więcej, nietylko że nie naśladował nikogo, ale sum stał się twórcą szkoły, i to bez żadnych w tej mierze starań lub usiłowań. Tenże sam biograf trafnie powiada, że gdy inni znakomici jego rówiennicy naginali swą wyobraźnią do ról wszelkiego rodzaju, Musset zachował wiernie swoją; że kiedy inni imaginacyą zastępują uczucie, on nie popada w ten błąd nigdy. Wraźliwość jego i uczucie tak jak w każdym prawdziwym poecie nie przechodzi nigdy w retoryczność. Nie tworzy on nigdy na chłodno, nie obarcza nas tem, co mógł odczuć, ale wybiera skrupulatnie w przedmiotach, które odczuł rzeczywiście. Nadto dowcip (l'esprit) Musseta jest najczystszej wody narodowym francuskim. Ten dowcip rozwesela, dając zarazem do myślenia. Jest to dowcip, w którym się mieści rozum i naiwność uśmiechnięta, dowcip, który obok jego dzieł poetycznych dozwolił przetrwać dziełom napisanym prozą i tylu jego komedyom i przysłowiom, obywającym się wybornie bez dekoracyj i kostiumów. Przez ten choćby tylko dowcip pozostanie Musset oryginalnym. Nareszcie dowcip jego jest moralnym, a moralność, że się tak wyrazimy, dowcipną.
Po tych kilku wstępnych uwagach i zanim dopowiemy dalsze o nim słowo, przejdźmy do jaknajtreściwszego rozbioru utworów Musseta, i to porządkiem chronologicznym, w jakim je układały już niektóre historye literatury.
Pierwszy peryod datuje się od roku 1828 do 1835. Poeta miał wówczas lat 18. Zaznajomił zrazu publiczność ź kilkoma drobnemi poezyami, pełnemi wdzięku, jako: Au lecteur, A Madame B, Vénise. Już w rok