Kosmetyki dla dzieci

chu zaczynano klasyfikować to, co w Wiktorze Hugo jest pięknością plastyczną, a co jest fantazyowaniem, dziwaczeniem, mającem zaledwie wartość malowniczości. Słusznie sądzi jeden z krytyków tego poety, że ta zaleta, iż jest "malarzem w poezyi", jest zarazem jego wadą. Siląc się bowiem zawsze na przeciwstawieniu światła cieniom (clairobseure, światłocień, i u nas w najnowszych czasach wszedł w modę) na malowanie obrazów, któreby odbijały jak płaskorzeźby, poświęca prawdę dla efektu, myśl dla kolorytu, jasność i prostotę dla perspektywicznej wspaniałości i umyślnie szukanej zawiłości. Mówimy tu głównie o jego romansach, chociaż da się to zastósować do większej części jego poezyj. Lecz jako reformatorowi dosyć chłodnej aż dotąd poezyi przebaczyć się da wiele. Sam tłómaczy się on z tego w przedmowie do swych Ód i Balad (1822) mówiąc: że "duch ody, ograniczający się dotąd na słowach, trzeba zastąpić ideą, zużyte barwy mitologii pogańskiej zastąpić barwami nowemi teogonii chrześciańskiej. "... Szkoda tylko, że niezupełnie dotrzymał obietnicy, zastępując stare słowa nie ideami nowemi, ale słowami nowemi. Bądź co bądź, wzbogacił język, rozzuchwalił go, a nimfą Egeryą była dlań w tym razie literatura niemiecka i Szekspir.
Rzeczywiście, liryzm Wiktora Hugo, raz wznoszący się w wysokie sfery, to znowu spadający w najniższe, zawsze w poskokach ognistych i energicznych, nie dorównał co do czystości Lamartinowi, ale go przewyższył charakterem ludzkim.
Pan Sainte-Beuve może więc tą razą się mylił, zaprzeczając obcego wpływu na koryfeuszów romantyzmu. Na Wiktora Hugo wpływała najwidoczniej literatura niemiecka Sam nawet w książce swej o Renie woła z pe-