Opony Goodride

molubniej i najciaśniej pojęty, jeszcze słabiej odmalowany słowem, czyż może zastąpić czysty zdrój prawdziwego uczucia, czy może pobudzić i natchnąć choćby prostaczków, pragnących przy dźwięku liry pokrzepić zbolałą, duszę? Malujcie prawdziwie, śpiewajcie czysto, unikajcie tonów fałszywych, nie krępujcie się gdy przedmiot wart swobody i polotu natchnienia, a unikniecie ironicznych zarzutów, których wam dziś lada kto nie szczędzi. Tylko wtedy staniecie się poetami, inaczej zaś jesteście mniej lub więcej zręcznymi rymotwórcami.
Otóż zaprzeczyć trudno, że ten wpływ szkodliwy, tę chorobliwość, ten sceptycyzm najgorszego gatunku, tę fanforonadę, z najświętszych zasad, to udane szyderstwo kokietujące publiczność — zawdzięczamy głównie, i przedewszystkiem panującemu u nas ubóstwianiu Wiktora Hugo, Heinego i Musseta Każdy z nich i wszyscy razem wytworzyli szkołę "naśladowców", dzisiaj podobniejszą już do stada, aniżeli do szkoły. Między tymi zaś — jeśliby, wnikając głębiej, podpodziały zaprowadzić było warto — hugoniści rozrodzili się najliczniej, i to hugoniści w poezyi i prozie, w liryce i romansie.
Poznać ich łatwo po niezwyczajnie napuszystej formie. Wyrazy wydają się jak arlekini jaskrawi, chodzący na szczudłach, a więc wysoko — ale ponieważ chodzenie na szczudłach niebardzo jest pewnem, więc utykający co krok lub nawet padający plackiem na ziemię - czyli o brak logiki. Myśli choćby przerobionych niewiele, a i te ułożone paradoksalnie, na wzór genialnego mistrza. Gryząca niby ironia, która jest tutaj wcale nie wybrednym cynizmem, stanowi ostatnie znamię, lubo zapożyczone już u Heinego lub Musseta. Na takim to wyrobku u obcych bogów marnują się nasi najmłodsi poeci, którzy,