PCB

przynosili na ofiarę jego nieograniczonej pysze. Dlatego to szczupłą miał liczbę zwolenników a przyjaciołmi jego byli tylko ci, którym mógł jak służącym swoim rozkazywać.
Na początku września stronnictwo legalne, które jak to powiedzieliśmy, stanowiło tajemnie sformowaną organizację, mogącą, się z powoda swej potęgi mierzyć z organizacją narodową, długo obradowało nad ówczesnem położeniem. Przekonawszy się, iż niebezpieczeństwo wybuchu przybierało kształty prawdopodobieństwa i że w inny sposób zażegnać go nie będzie można, jak tylko zwrotem do odrębnej reprezentacji narodowej i przyłączeniem do Królestwa tak zwanych Krajów zabranych, a przynajmniej nadaniem im podobnyeh jak Królestwu reform, postanowiło udzielić swoje poparcie i oddać się pod rozkazy Wielopolskiemu, jeżeli nabędzie przeświadczenia, iż margrabia nie jest przeciwny tym żądaniom narodu i starać się będzie chociażby w dalszej przyszłości o ich urzeczywistnienie. W celu więc nabycia wspomnianego przeświadczenia, uchwalono wysłać deputację do Wielopolskiego z grona dyrekcji stronnictwa.
Deputacja przybyła do pałacu Brylowskiego. Wielopolski przyjął ją, jak zwykł wszystkich przyjmować, bardzo ozięble i dumnie. (*) Oświad-
-------------------------------------
(*) Z mnóstwa faktów przedstawiajÄ…cych lekceważącÄ… dumÄ™ magnackÄ… Wielopolskiego, przytaczamy jeszcze nastÄ™pujÄ…cy. — Konstanty SwidziÅ„ski, który zbiory swoje i majÄ…tek zapisaÅ‚ Wielopolskiemu, a w liÅ›cie ostatnim (drukowanym w w Opisie Muzeum SwidziÅ„skiego przez Józefa Å?oskiego w Bibliotece Warszawskiej z 1856 i w osobnej odbitce zaklinaÅ‚ go czule i rzewnie, ażeby chroniÅ‚ ulubione mu zbiory, które przez caÅ‚e życie