Czarter chorwacja

ków, iż nierozsądkiem byłoby pozbawienie Królestwa Polskiego pożytecznych instytucyj dlatego tylko, iż rząd nie chce ich udzielić Litwie i Rusi; że tamte prowincje za złe Królestwu nie wezmą tego, iż korzysta ze sprzyjających okoliczności, aby wzmocnić i zapewnić rozwój narodowym siłom; że gdy nadane instytucje rozwiną użyteczną swoją czynność, znajdą, się inne środki starania o ich zastosowanie do tamtych prowincji.
Słuszna ta opinia, jak to powiedzieliśmy, przemogła, hasłem jednak ówczesnych manifestacji stała się odtąd Ruś i Litwa i wymaganie dla nich narodowych instytucyj. Najpoważniejsze manifestacje, jakie się wtedy odbyły w całej prawie Polsce, objawiły w sposób rzewny i wspaniały miłość ku Litwie i Rusi i jedność narodu w piersiach jego utwierdzoną.
Manifestacja d. 11. sierpnia w Warszawie w rocznicę Unii lubelskiej, manifestacja nad Niemnem, gdzie na moście przez władze policyjne rozerwanym, spotkały się i wyciągnęły do siebie wzajemnie ręce dwie procesje, z Litwy i z Królestwa Polskiego, następnie zaś w październiku zjazd w Horodle, na którym potwierdzono akt jedności pomiędzy Polską, Litwą i Rusią przed wiekami zawarty, — dowodziły, jak potężną i nieprzepartą jest jedność narodu.
Uczucie tej jedności należy poszanować i kto chce Polski życzliwość i przyjaźń pozyskać, powinien się z tem uczuciem rachować.
Rząd moskiewski słyszeć nie chciał o nadaniu narodowych instytucyj Litwie i Rusi. Wielopolski, gdy mu przedstawiano potrzebę uczynienia czegośkolwiek dla tamtych prowincyj, potrzeby tej nie uznał i wobec manifestacji bra-